MY BESTFRIEND'S DIARY

Chapter 1

SAM'S POV
There she is again, my best friend since birth. Like always, she's got her red diary on her hand writing something on it. "Stop it Sam!"Charmaine said as I tried to snatch that red notebook from her hand while she writes her god-knows-what- on it.Honestly, I never really understood the concept of writing your dirtiest little secrets on a notebook and not having everyone to see it. "I told you Char, one of these days when you're not home I will seriously steal that notebook from you."I said as I keep on trying to read what she's writing."Well, too bad, you must know me well that I always have this little notebook safe inside my purse."she said in a childishly manner kind of way.God, she's way too cute! I remember having a huge crush on her when we were still kids but of course that's long gone. Having her older brother as my best friend as well but only difference is I can talk to him more about girls than I can with Charmaine.
"Oh Shit" as I glanced on my watch. "What?Something wrong?"she asked me looking worried."I didn't realized what the time was, it's already almost 10 p.m. if your brother sees me in your room this late, he's gonna kill me."I said as I try to put my stuff together so I can leave. "Oh jeez Sam, you've been coming over since when we were kids, I'm pretty well sure he's already used to it and besides you live right next door."she said. "Yah but you know I kind of get your brother's point, it's not like we're still kids you know. If I may remind you we're already on college now. Things are a little bit different now that how it was before when we were kids."I explained to her."Oh what? It's not like you're gonna rape me or anything! You're my best friend, and I trust you I know you won't take advantage of my sexy ass!"she turned around and started teasing me.
Sometimes, it's a bit hard to have a bestfriend within the opposite gender. Why? Because let's face it, I'm still a guy and she's a girl. Us growing together wasn't easy enough  as I see her blossom from a little girl to a very fine lady.Though of course I do get really protective of her more than what you can imagine.
CHARMAINE'S POV
"Stop it!" I told him as he tries to yanked my diary from my hand while I write. Seriously, this is why I hate writing on my diary while he's here. He'd always had done the same thing, trying to steal my diary from my hand. "Oh Shit!" he said as he tries to gather all his things so he can leave. "What? Something wrong?"I asked. I already know what was wrong, I knew he's trying to leave before my brother finds out that he's still here. And of course there he goes again with his little pep talk on how inapropriate it is to have him this late inside my room. blah blah blah..So I have my own way to make him stop with this nonsense pep talk of his. "Oh What? It's not like you're going to rape me or anything. I trust you and I know you won't take advantage of my sexy ass." I said as I turned around and started to walk swaying my hips from side to side. Sure enough, it worked!
KNOCK! KNOCK!
"Oh Shit! Sam, you need to hurry, that's my brother."as I open the window for him so he can sneak outside my room."I know I know I'm trying!Ok I'll see you tomorrow"he said and he cupped my face with his hands and kissed my forehead and said goodbye.
"Charmaine, open the door!" my brother Noah said.
"Ok fine, jeeez! it's open."I said
As he walked in my room, he looked around to see if I was trying to hide someone in their.
"My goodness Noah, no one's here ok!And if you're looking for your buddy Sam, he had already left long time ago."I said while shaking my head.
"Well, what took you so long to open the door then?"he asked.
"Seriously? What do you want anyway?If you just came here to check up on me,please just go!And if you don't mind, I would like to finish writing on my diary so I can sleep."I said as while rolling my eyes at him.
"Look I'm sorry ok, it's just that you know how I feel about him staying here too late. Only if mom and dad are both still alive, I'm pretty sure they would agree with me.He's my best friend too but I just don't want him staying here this late inside your room. For all I know you two could be doing some thing else other than chitchat!"he said apologetically.
"What!! Me and Sam? ha-ha-ha! That's really funny! But seriously dude, you can leave now. I really need to finish this." I said.
"Goodnite little sis!"he said then kissed me on my forehead.
"Way to ruin the goodnite brother! Again for nth time, I am not little anymore! I am in college for goodness sake! Quit calling me 'little sis'. It's really annoying you know." I said and he just smiled at me then left my room.

Chapter 2
CHARMAINE'S POV
I woke up the next morning with the feeling of someone was pulling my comfy comforter off of me.
"Urgh!! Go away Sam!"I shouted with both of my eyes still shut.
"Wake up sleepy head!"he said while still trying to fight me with my comforter.
"I hate it when your always this happy in the morning."I said while trying to bury my face on my pillow.
"Come on sleeping beauty, time for school. Noah told me to fetch you to school today since he'll be coming in late." he said.
We used to ride to school all together but I guess since my brother started having his own love life, that leaves me and Sam together. I hate it when I get left out riding in the car with him, I mean, I know he's my best friend and I love him to death but jeeez! Everytime we get to school it always feels it's the end of me. It feels like girls at school always wanted to kill me or something. They're so envious for the fact that the hottest guy in campus is my best friend.
"Urgh! Not again.And Why are you here so early? Don't you have a family and a house of your own?"I said with an annoying look on my face.
"Yah I do and they're next door!And early? Woman, you better hurry up you only have 30 minutes before class starts!"
"WHAAAT?!!!" I asked in shocked.
I got up and went to the bathroom to take a quick shower. After I took a shower, I put my skinny jeans on and my purple tank top, put my hair up and light make up. I swear it felt like I just did the quickest shower of my life. With a few minutes to spare after getting ready I rushed myself to the kitchen to grab me a toast and I went outside to find Sam leaning againsts his car waiting for me.
"Wow! That was quick" he said laughing at me.
"Tell me about it! I think I'm gonna have to shower again later when I get home from school."I said
"Awwww, Charm you don't look so bad."he said mockingly
"Oh shut up Sammie!"I said rolling my eyes at him.
But though we're running late, hearing him call me Charm makes up for my-not-so-good-mood. He's the only one that calls me that, I remember before he said that he'll start calling me Charm because he felt like I was his lucky charm. I used to watch him play during his basketball games and everytime I watch they would always win and I guess that's what made him call me by that name.
So we got to school with still few minutes left before the bell rings, I got out of the car with a frown look on my face.
"What's wrong?"he asked with a full concern look on his face.
Awww, I've gotta love my best friend. He really hates it whenever I'm upset.
"Nothing! I just hate it whenever you give me a ride to school and the look on these girls faces the moment I step out of your car.It always seems like they all want to kill me or something."I said
"Well, can you blame them? You're walking with the hottest guy in the campus!"he said while smiling.
"Pssshhh!Aren't you so modest!"rolling my eyes at him.
He then walked me to class, while holding my hand. It was his thing to always hold my hand when I walk with him. While walking down what seems to be the longest hallway in the world, I can see girls shooting dirty looks on me. Whew! Finally my class! I sighed in relief.
"Aight, Sammie I'll see you at lunch!"I said while I began to walk away from him but he suddenly grab my hand once again.
"Wait!"he said
"What? What is it?"I asked looking a little bit worried on what's on his mind.
But he cupped my face with his hands and kissed me on my forehead.
"See you later Charm!"he said while smiling.
So I turned around to find all eyes were on me.Great, just great! I thought. Earlier, girls were just giving me dirty looks now they probably wanted to jump me and kill me.But I don't blame them, coz jeeez! My bestfriend is a hottie! While trying to find an empty sit, I saw some random chick from the back waving at me to sit with her. Well, she looks harmless I thought to myself.So I quickly approached her and sat next to her.
"Hi!" I said as I sat down on an empty sit next to her.
"Hey, you're boyfriend of your is such a hottie!" she said with a huge smile on her face.
"Boyfriend? Who? Sam?"I asked while laughing."His not my boyfriend. His my best friend."I explained.
"You mean you two are not dating?"she asked then I shook my head."Wow! I swear for a minute their I really thought that you two are you know----but you do like him right?"she asked again.
Do I like him? Like is she serious? Like, like him like him in a non-best friend kind of way like him?I don't! I mean I can't possibly like my own bestfriend. Right?
"You're funny! of course I like the him....but in a non-romantic-kind-of-way like him.His my best friend." I explained
"Yah sure!"she said while giving me that 'Whatever you say' look on her face as if she didn't believe me.

Chapter 3
CHARMAINE'S POV
After talking to some random chick in class and suddenly the teacher began to talk, I decided to zone out so I grab my diary from my bag so I can do a head start on it and write how my day was so far.
Dear Diary,
My day started really great. Why? Because the moment I opened my eyes this morning, it layed on my best friend's gorgeous face. Gosh he's such a hottie! I know how bad it is of me thinking about my bestfriend that way. But hey I can only blame myself for crushing on him.Sometimes I even wonder how things are if he and I ended hooking up. Will our relationship last? Or will our friendship be history? Thinking about it makes me giggle but I know in the back of my mind, those thoughts will be no way in hell happen. And today as soon as I walked in class, this random chick asked me if Sam and I were dating. Thou I am secretly in love with my best friend, but of course I'm not just going to blab that out of some random chick. And I think it's best if I keep that secret to myself. I don't thi--
"Ms. Charmain Lanter!" as my professor cut off my train of thought. "Yes sir?"I asked. "Perhaps you would like to come back to reality and solve the problem on the board!"he said."O-oh, uh-y-yeah sure!"I stuttered.Yah I know, embarrassing right?Note to self: Stop doing your diary in the middle of the class.
Just as I was about to solve the problem on the board.....

DIIIIIIIING!!!! (lunch time)

I turned to my professor... "Oh! How about that huh?! Well I guess this problem will just have to wait until tomorrow."I gave him my evil smile and then I hurriedly grab my bag and left the class.
SAM'S POV.
So I was sitting on our usual spot inside the cafeteria waiting for my best friend when a girl from one of my class suddenly approached me.
"Hey you!"she said flirtily.
"Oh hi!" I said while looking at her from head to toe. She was wearing a faded skinny jeans with a black halter top which really compliments her nice curves.
"I was wondering if you're free this friday, my friends and I are throwing a party. I was thinking if maybe you could join us?"
A Party? With this really gorgeous girl? Shoot! Why not, Heck who knows maybe I can ask her out after the party.
"Yah sure!
"Great! Pick me up at 7?'
"OK! See you then."
Just as when she was leaving Charmaine came.
"Another fan of yours?"she asked sarcastically.
"Well actually, she invited me on a party this friday. Would you like to go with me?"I asked.
"Me? No thanks! You can go if you want. It's not like I'm preventing you from going."
Why do I have this feeling that she's mad at me? I was about to say something when some guy interrupted me.
"Hey Charmaine!" he said.
"Oh hey Quen!"she said while smiling.
"Listen, I was wondering if your free Saturday night?"
"No, she's not!She's busy that day!"I interrupted.
Charmine gave me this what-the-heck-is-your-problem look. I don't really know why I said that.
"He's kidding, of course I am free Saturday night. Why?" she asked
"I was wondering, would you like to go to dinner with me?"
Great! Just great, she's blushing!I don't want to see this thing. So I got up and took off.Just as when I started walking away from our table I heard Charmaine said something like 'yah sure I'd love to.'

CHARMAINE'S POV
"Yah sure, I'd love to." I said.
"Great! I'll pick you up at 6?" he asked
"Ok!"
"Cool! But wait is Sam ok with it? I mean, I know I shouldn't be asking you out coz otherwise I'm dead. Well I guess it's kinda late for that now, he'll probably beat me up later after school."
"Wait, What? What are you talking about? Why would he beat you up?He's nice guy. he just probably have something else that he needed to do."
"Alright then. I guess I'll see you on Saturday."
After Quen left, I decided to call Sam. I need to find out on why on earth did he leave?
RIIIIINGGG! RIIIIINNNNGGG!!
S: 'Yah!
C: Where are you?
S: So I'm guessing your boyfriend left already?
C: Huh?What are you talking about? Quen is not my boyfriend.
S: Well, whatever!
C: Are you jealous?
S: Me? Why would I be jealous? Besides I've got a date of my own this Friday.
C: Exactly! Then why are you acting like that?
S: Look, all I'm saying is, I know these guys at school ok. All they want is to get in to your pants.
C: Oh so you're saying you're free to date whoever you want and I can't?Stop acting like an over possessive boyfriend. Thanks for the concern but I can take care of myself.
Then without even waiting for his response, I hang up the phone. Gosh I am totally pissed at that guy right now. Let's see what he does now, after I give him the silent treatment that he deserves.
Chapter 4
SAM'S POV
Today is Friday, I was dreading for this day to come. It's been a few days and sad to say Charmaine still does not want to talk to me. I know it was just a silly arguement and yeah I know that eventhough it will put a huge hole on my ego, I am happy to admit it that that whole phone conversation that she and I had the other day was completely and entirely my fault.
After lunch, when we had our class together she didn't even bother talking to me, not even a single word. It's been two days to be exact since the last time we had spoken to each other. It's not the same going to school and not having her by my side. I know I have to do something somehow and I mean I need to do that 'something' soon before things gets worst.
I don't even know what had got into me in the first place. I mean I know she's not my girlfriend but I just can't help to be protective of her sometimes. If that means of me killing those bastards that plans to break her heart then so be it. I know that sounds really harsh but hey can't blame me for that, though I used to have a crush on her now she's like a sister to me.
"Earth to Sam!!" Quen snapping his fingers cutting me from my train of thought. "What?" I snapped. "Whoah! Someone's not in the mood." he said jokingly. Great just great! What does he want now? I clenched my fist, gritting my teeth.  " Can I help you?" I snapped at him. This guy better run because god knows what I might do to him in the next two minutes. Without waiting for his response I started walking away only to be stopped by him again. "Wait! Look, I know you're not in good terms with Charmaine right now."
"Well aren't you so smart?!"
"I didn't approached you to pick a fight, I just thought I'd let you know that she's not doing good either.  Whatever the reason of your arguement and whoever's fault, just try to talk to her. She's not telling me why you two are not talking but if this is about our date tomorrow night--"
"What if I said it is?"
"Well, I just want to let you know that l know it's too cliche but my intentions with her are clean. I know she's your bestfriend and all but I really do like her." he explains.
"Didn't I already warned you before? " Raising my voice that caused other students to stare. "I know what you want from her, just like the other guys you just want to get in her pants. Well guess what? I'm not letting that happen."
"You know what? I thought talking to you and letting you know how she is will help you two. I guess I was wrong, don't worry, if you think I'm not  going to try and fight you  I'm not that stupid." Before I can even say anything he already started talking away.

MY FAIRY TALE DREAM (One Shot FF)

"Waaaaaaahhhhh! Shit Shit Shit!!!" Those are only some of the words that would always comes out of my mouth everytime I see my celebrity crush Daniel Padilla. Like normal girls, I would crush on alot of celebrities. I remember collecting posters and autographs of them before. I used to put it on a very sacred place in my room like its some god that I worship. 
I remember sleeping at night dreaming about walking down the isle and he would be standing right infront of the altar waiting for me. Call me insane but hey I'm just like an ordinary girl with an extraordinary dream. Thou some of my friends think that I'm insane, deep in my mind I know my limitations. I mean, I'm not obsessed, I just crush alot.
Well, let's try going down memory lane. Call me cheesy but I remember  our so-called fairy tale love story started on twitter. As a fan of his, I use to follow him on twitter and every time I would go ga ga on him I would include him on my mentions. Before, I used to think that with all the tweets he gets everyday, not in a millions years that he would notice mine. Well, I guess I was wrong. I remember tweeting a picture of him with a caption that says " I <3 Daniel Padilla", then an hour later I remember logging back in twitter and reading my mentions. And I almost fell out of my chair when I saw him Retweet my mention with a reply from him that says "I <3 You Too."
Yah Yah Yah! I know it's only a celebrity-fan relationship and to them it's sort of their responsibility to make their fans feel special. But hey, I can't help it! So instead, I started screeming my lungs out, good thing no one was home and no one could hear me going crazy with this guy.
The following day, I remember going to the mall with my friends and oh my gosh! How lucky I was to see him their. At first I was a bit too shy to approach him and besides he was with his celebrity friends. So instead of talking to him and ask him for a picture, I just decided to walk a way. I remember walking by next to him when he stopped me.
"Wait, hey! I remember you" he said to me.
I was a little puzzled by what he said. "Remember me? How?" I asked.
"I remember, you were the girl that tweeted a picture of me. It just so happened that the picture was very significant to me that's why I remember you.I'm Daniel and you're Arianne right?"
Oh gosh, can somebody please kill me now! I would rather die than listen to him mention about my insanity. And how could he know my name? Please wake me up, I think I'm only dreaming.
"Oh yah that! hehehe I'm glad you liked it!And yeah, I'm Arianne...and wait how did you?...."I was about to continue when he stopped me.
"Are you kidding me? I loved it!By the way these are my friends" And he introduced us to his friends after a few minutes he invited us over for dinner. And how can I resist? Of course I said yes. After that day, things only gotten even better, coz this time, I was not some crazy fan trying to get his attention.
One time I was a little shock to read my mentions on twitter and what's even shocking? It was from him.
"Hey are you free tonight?"
After reading it, I'm not sure whether I should cry or jump for joy. So I tried to calm myself down and replied from his tweet.
"Yah, I'm free tonight! Why, what's up?"
So I waited for his reply and there was none. And suddenly I thought, who am I kidding here? Why would I think he's going to ask me out?Oh well I guess, that's part of my insanity.So I was about to log out from twitter when I noticed that I have one undread Direct Message. So I clicked on it and I felt like crying as I read that it was from him and it says...
"Hey, sorry to bother you but I was wondering if you would like to on a dinner with me?I mean if you don't mind you know"
My heart was pounding and I feel like screaming coz it felt like I was only dreaming.
"Are you asking me out?"my reply from his message.
And you wanna know his reply?  "  ;-)   " That was his reply to me.
So, I said " Yeah sure  I would love to go on a dinner with you."
After that night with him on a dinner felt like an answered prayer. I mean, who would've thought that a commoner like me would had that chance to date a celebrity? A normal conversation with him on twitter was more than enough but a dinner date? Now I feel like I just won the lottery!
Since that night everything changed from only a dream , to a dream come true. After a number more of dinners with him, he finally told me that he loved me. At first I didn't want to believe him, but after a kissed from him infront of alot of people inside the restaurant, I had to believe him.
I'm happy to say that we've been together for 3 years. Before I would only dream about walking down the isle and he would be waiting for me infront of the altar. Now, it's not just a dream but a dream come true. Would you believe it? We're actually getting married next year. I guess, I'm one of those very few lucky fans that once had a Fairy tale Dream.

STUCK WITH YOU

Dati, natatawa lang ako pagnaririnig ko ang kasabihang "The More You Hate, The More You Love." Kasi naman sino ba naman kasi ang magaakalang pwede mong mahalin ang taong kinmumuhian mo. Yung pananaw ko na yan ay nagiba nung makilala ko si John. Captain sya ng Basketball Varsity team sa school, mayaman, kilala sa school at halos lahat ng babae nagkakandarapa sa kanya. Dati iniisip ko ano ba talaga ang meron sa lalaking yun at halos lahat ng babae eh gusto sya?Dati, sa tuwing nakikita ko sya isang bagay lang ang palaging sumasagi sa isip ko...If only ego can kill, this guy would've been long dead. Ayon sa kanya he's a one woman man but syempre his action says otherwise. Kasi naman halos lingo lingo yata eh iba-iba ang babaeng pinopormahan nya. Pero alam ko nagtatanong kayo, sino ako? Ako si Samantha, head ng cheerleading team. Matalino, President ng class, hindi man ako ganung kayaman pero ang palagi kong sinasabi ay hindi man ako mayaman ako naman ang pinakamatalino. Biro sa akin ng mga kaibigan ko, Man Hater daw ako. I really don't hate them,ayaw ko lang sa mga matataas ang ego na tipong akala mo eh all girls are head over heels on them.Pero itong istoryang ito?Ito ang love story namin ni John.

Chapter 1

New student ako sa high school na pinasukan ko, at since dancing is really my forte naisipan kong magtry out sa cheerleading at luckily, I got in! Naalala ko pa nga nung first day ng practice, kasama namin ang basketball varsity team na nagpapractice. Kami sa may kanang bahagi ng gym habang sila naman ay nasa kabilang side. Nagwawarm up ang buong cheerleading team namin nun, ako nakaupo sa may sahig nagiinit ng katawan ko ng biglang tamaan ako ng bola sa ulo.

"Ouch!"reklamo ko habang hinihimas ko ang aking ulo. Lumingon lingon ako sa aking paligid para hanapin ang salarin. At ayun nakita ko ang isang lalaki na nakatingin sa akin na pakiwari ko ay sinesenyasan ako na ihagis sa kanya pabalik ang bola.

"Ang kapal talaga ng lalaking 'toh!"sabi ko sa sarili ko. At sya? Ayun, di na nakatiis nilapitan na ako.

"Miss, i know you're pretty and all but your deaf!" sabi ng lalaking nakatama sa ulo ko.

"I beg your pardon? Ang kapal din naman ng mukha mo noh? Ikaw ang nakatama dapat nga magsorry ka pa eh.Oh ayan na ang bola mo! isaksak mo sa baga mo!"ang hinagis ko sa kanya ang bola.

Tumalikod at naglakad papalayo ang lalaki, pero muli syang lumingon at kinindatan ako. Ok, don't get me wrong, he is pretty hot pero grabe ang kayabangan. Feeling nya yata eh may balak akong hingin ang autograph nya. Excuse me, pero hindi ako isa sa mga admirers nya. Isa sa mga ayaw ko sa lalaki ay yung feeling ba nila eh isang kindat lang nila eh makukuha na nila ang mga babae. Habang ako ay nanggigigil sa galit, ang mga kaibigan ko naman ayun, kilig na kilig dahil sa ginawang pagkindat ng mokong na yun.

"Oh my gosh Samantha, sana ako nalang kinindatan nya!"sabat ng kaibigan kong si Catherine.

"Please Cath, you can have him! Don't get me wrong, he's cute but his ego is waaaay bigger than his head."sabi ko naman sa kanila.

"Here we go again, Samantha "The Man Hater" Fernandez!"sabat uli ng isa ko pang kaibigan na si Rachel.

Hay naku! Siguro kahit ilang beses ko pang iexplain sa mga babaeng ito na hindi naman talaga ako man hater eh hindi pa din sila maniniwala sa akin. Kaya mas mabuti pa siguro na wag ko nalang iexplain pa sa kanila.

Naalala ko nung minsan na pumasok ako sa isa sa mga class ko, medyo tumaas ang kilay ko dahil nakita ko sya na nanduon din nakaupo, at ang mas masama upuan nya ang inuupuan ko.

"Excuse me, you're sitting on my sit!"pagtawag ko ng pansin nya.

"Oh hey it's you! So are you following me? "

Grabe ang yabang talaga! "I said, you're sitting on my sit! And please I'm not following you, I've been in this class before you were so can you just please let me have my sit back?" pakiusap ko sa kanya.

"Well, thou I don't see your name in it, I guess I'll let you have your sit back! But in one condition....would you be my girl friend?"at ayun si mokong anlaki ng ngiti na parang pakiwari siguro nya mapapa Oo nya ako sa tanong nya. Kaya naman imbis na sumagot ako, inirapan ko nalang sya habang naglalakad papalayo para maghanap ng ibang uupuan habang ang mga kababaihan sa classroom namin ay kilig na kilig.

Chapter 2

Wala na akong nagawa kundi pabayaan nalang ang hambog na'yon na maupo sa upuan ko. Habang naghahanap ako ng bakanteng upuan ang mga kaklase ko naman ayun nagbubulungan na para bang pakiwari ko ay pinagchichismisan nila ako. Hay naku, siguro kung mala pinochio lang siguro pakikipagchismisan kanina pa siguro nakatusok ng mga tao ang mga babaeng ito.

Maswerte na sana ako at yun lang ang oras na nakita ko sya, kaya lang nung break time na namin ayun feeling close talaga sa akin ang loko lokong yun. Nakaupo kaming magkakaibigan sa isang lamesa ng mamataan ko sya na naglalakad kasama ng mga kaibigan nya na bitbit ang mga pagkain nila.

"Alam mo mas lalo ka pa sanang cute eh kung binawasan mo lang sana ang size ng ego mo. Too bad it's waaay bigger than your head." sabi ko sa isipan ko. Hay naku pag minamalas ka nga naman....

"Hey ladies, would you mind if my friends and I share table with you guys?" tanong nya sa amin.

Hihindi sana ako kaso ang epal lang ng kaibigan ko....

"Oh yah sure, there's plenty of space for you guys!" sabi ng kaibigan kong Adia.

Wala na akong nagawa kundi pandilatan ng mata si Adia. Naupo sa tabi ko si John at nginitian ako ng wagas. At ako naman? Wapakels ang beauty ko sa kanya, kaya naman ang ginawa ko tumalikod ako at inirapan sya. Natawa lang ako sa sunod na ginawa nya.

"Hi! Adia, right?"tanong nya sa kaibigan ko.

"Y-Yah! How did you know my name?"at ang loka ayun kilig na kilig. Feeling nya yata talaga eh sila na ni John dahilan lang sa kinausap sya. Kaya ako? Ayun sumabat ako sa usapan nila...

"Ano ka ba Adia? Paano naman hindi nya malalaman ang name mo, eh ayan oh! It says on your ID! Nagpapaniwala ka sa mga banat ng lalaking yan, OMG friend ha! Don't tell me you're one of them." at lalo akong natawa dahil sa naging reaksyon nya sa sinabi ko.

Sa sobrang asar ni John, ayun biglang tumayo at umalis duon sa table namin. Kasi naman eh, mga lumang style na yung mga banat nya na ganun.

"OMG Samathan, I think pissed him off!" pagalala ng kaibigan kong si Catherine.

  "So what if I did? I don't care, he pretty much deserves it!" walang pasakalye kong sabi sa mga kaibigan ko.

"Have you heard this saying na..."The More You Hate, The More You Love?Magiingat ka friend, you probably hate him now but you better be careful coz you might find yourself falling in love with him."Hay kahit kailan talaga itong si Rachel, laging may mga banat na ganyan. Pero tama naman sya pero ako? Magkakagusto sa mokong na yon? Please! Over my drop dead gorgeous body!

Chapter 3

Lumipas ang mga araw at salamat naman, hindi na ako kinukulit ni John. Natauhan na yata eh! Pero simula nung asarin ko sya sa canteen, parang feeling ko eh iniiwasan na nya ako. Kahit sa loob ng klase waley ang lolo mo! Hindi ako kinikibo, oh well bahala sya sa buhay nya.

Nung minsan naalala ko, siguro sa kahit anong bagay ay talagang sadyang may mga tao na ayaw sa'yo. Kasi naman nung minsan na pumunta ako sa practice ng cheerleading squad namin, aba'y sinalubong ako nitong si Trish, isa sa mga hater ko sa squad namin. At laking gulat ko sa unang mga sinabi nya.

"We made up our minds Samantha, we've already voted!"paunang sabi nya.

"Voted? For what?"pagtataka ko.

"We're voting you off as the captain of the cheerleading squad! Sorry, but majority wins!"nangising sabi nya sa akin.

"You can't vote me off! No one has the right to vote me off! In fact, the only person that can vote off the captain of the cheerleading is The Captain of the Cheerleading squad. Unless I step down from being the captain, sorry to burst your bubbles dear but I will remain the head of this squad!" pagtataray ko sa pesteng babae na 'yon.

"Ok, fine! But here's the deal, I'll make a bet with you instead. And I'm sure, you won't say no to this. Kasi if you say no, ipagkakalat ko sa buong campus na tomboy ka at kaya ka naiinis kay John dahil karibal mo sya sa lahat ng mga girls dito sa campus! I know the kind of reputation you have my dear."

"Fine! What is it then?What do I have to do?" tanong ko sa kanya.

"You have to make John a.k.a The Captain of the Basketball Varsity team fall in love with you. And not just simply fall in love with you, he has to say the magical word...I LOVE YOU... you can do it in any way you want. And before I forget, you need to announce it to the whole entire school about your relationship with him. You have to complete those task in two weeks, otherwise I'm sorry but you will be forced to step down as the head of this squad. "

Sa totoo lang, gusto ko na talagang patayin yung babaeng yun nung mga oras na yon. Ano ba naman kasi itong klase ng bagay na ipinapagawa nya sa akin, who would do such a thing? Well, I guess I will be. Pero nandito na 'to eh, kung gusto kong maging head pa din ng cheerleading kailangan ko itong gawin kaya wala na akong nagawa kundi sumangayon sa mga sinabi nya.

"Ok fine! You've got yourself a deal."

Hay! Papaano ko naman sya magagawang kausapin nito? Eh hindi nga nya ako kinakausap!

Chapter 4

Umuwi ako sa bahay na bakas sa mga mukha ko ang pagaalinlangan sa mga gagawin kong pagpapaibig kay John.

"Jusko! Ano ba itong pinasok kong gulo?"tanong ko sa sarili ko.

Nakatulog ako ng gabing yon nagiisip pa din kung papaano ko kakausapin si John ulit. Pilit kong pinapasok sa kokote ko na baka hindi naman talaga sya galit sa akin, siguro wala lang sya sa mood makipagasaran sa akin. Hay bahala na si Batman!

Pagkapasok ko sa klase namin, nakita ko si John na nakaupo na. At dahil kasama ko sa class na 'yon si Trish ay pinagmamasdan nya ako sa bawat galaw na ginagawa ko.

"Naku Samantha, wala ka ng kawala sa babaeng yan!"kausap ko sa sarili ko.Kaya naman huminga ako ng malalim at pumikit para panandaliang manalangin na sana kausapin ako ni John para naman hindi ako mapahiya sa klase at muli akong nagmulat ng mga mata ko.

"H-hi John! What are you writing?"Kausap ko sa kanya habang may isinusulat sya sa notebook nya.

At ang naging reaksyon nya? Ayun, deadmaru ang lolo mo! Tinignan lang ako at hindi man lang nagsalita. Muli akong tumingin kay Trish at ayun, ang laki ng ngiti nya kasi alam nyang napahiya ako. At alam ko na everytime na nakikita nya na ganun ako eh mas lalong lumalaki ang chance nya na maging bagong head ng squad.

Kaya during our breaktime, I took the chance na makausap si John. Naglalakad ako sa canteen at hinahanap sya ng makita ko sya na nakikipagusap sa mga kaibigan nya. Agad akong lumapit sa kanila at tinawag ang pansin ni John.

"Ahm, excuse me! John, pwede ka bang makausap sandali??"pagtawag ko ng pansin nya habang nakikipagtawanan sya sa mga barkada nya.

"Oh it's you! Bakit? Ano kailangan mo?"

"Arte mo ah!!Feeling mo crush kita?"sabi ko sa isipan ko.

"Ah, kasi ano eh! Ahm, may sasabihin lang sana ako sa'yo sandali! Please? Importante lang!" pagmamakaawa ko.

"Ok fine, let's go!"

Lumabas kami ng canteen at naupo sa bakanteng bench na di kalayuan.

"Ok, what do you need?"tanong nya sa akin.

"I just wanted to say that, well...I want to apologize! Hindi ko alam kung bakit ka galit sa akin but I know it's probably my fault kaya sorry na!"Sa mga sigundong yun, gusto ko ng isumpa ang lalaking yun. Kung pwede ko lang bawiin ang mga sinabi ko, gagawin ko. Hindi ko naman kasi alam kung bakit sya galit sa akin eh.

"Whoah! You're apologizing and you don't even know why? So, why apologize then if you don't know the reason why you're sorry?"
Hay naku kung hindi lang talaga kasalanan ang pumatay ng tao eh nagawa ko na dito sa lalaking ito isama pa yang pesteng Trish na yan. Pero muli kong nilunok ang pride ko at ang buwis kagandahan ang ginawa ko.
"I just kind of thought that you might've gotten mad at me the other day, you know that incident at the canteen? Sorry na!" sabi ko ulit sa kanya.
Buong akala ko tatanggapin nya ang pagsosorry ko, nagkamali pala ako.
"Lumuhod ka muna at tsaka ka magsorry!"walang pasakalaye nyang sinabi sa akin.
"What are you? Some god that I worship? Excuse me! Honestly, if it wasn't only for this stupid thing that Trish made me do, I wouldn't even be doing this."
"What thing? So may kapalit palang yang pagsosorry mo sa akin ganun ba?" tanong nya sa akin.
"Well, i guess you can say that. I have two weeks to make you fall in love with me, if I don't then I will be forced to step down as head of the cheerleading squad. Pero sa nakikita ko, mas gugustuhin ko pang matanggal sa pagiging captain ng team kaysa naman tratuhin mo ng ganyan." pagtataray kong sinabi  sa kanya. Paalis na sana ako ng bigla nya akong pigilan.
"Wait!Ok fine I'm sorry.I guess I was a bit harsh on you and besides I have a bit of a confession to make too."
"What do you mean?"pagtataka kong tanong sa kanya.
"See, my buddies and I made this thing...."
"What thing? Can you just please say it?"pagtaas ng boses ko habang nakaharap sa kanya.
"Ok! This bet I guess that we made,I agreed with them I will pick a random girl in school that really hates me and I have to make her fall in love with me. I only have three weeks to do this. If I win, then I get to have one of their cars but if I loose, then I have to give up my BMW."pageexplain nya sa akin.
"So who's the not so lucky girl?"tanong ko sa kanya.
At ang tanging iginanti lang nya sa akin ay isang napakalaking ngiti.
"Oh no! Don't tell me that you chose me? I am playing your stupid games John."pagtanggi ko sa gusto nyang mangyari.
"Don't you want to keep your position as the captain of the squad?Then I want to keep my BMW! Patay ako sa mga magulang ko pagnalaman nila na kung sakaling matalo ako eh bigla nalang nawala ang sasakyan ko.Kaya pumayag kana. No choice ka din naman eh. And besides it's only for a few weeks after that, then we'll go on our separate ways. As if nothing happened.So...do we got ourselves a deal?"pilit nyang tanong sa akin.
Chapter 6
Sa totoo lang wala naman akong ibang magagawa kundi sumangayon sa kanya. Syempre kung hindi ako sasangayon ay para ko na din sinabi na talunan ako.
"Fine! You've got yourself a deal. Pero, in one condition?" sabi ko sa kanya.
"Ano na naman yan?Maayos na nga eh papaguluhin mo pa!"
"Ayaw mo? Ok fine, no deal then!"panakot ko naman sa kanya
"Ok fine! Kahit ano!"
"Good! We'll do everything my way. Pagumangal ka mawawala ang deal ok?" pagmamagaling kong sinabi sa kanya.
"What? Hindi naman yata fair yang deal mo eh. I think it's better if we go half and half. Hindi naman yata maganda yung ako lang ang sunod sunuran, parehas naman tayong mawawalan pag hindi natin ginawa ito eh, so dapat it should be equal!"malaking pagtatanggi nya habang nakatayo sya at sinasabihan ako.
"Ok fine!I guess you're right. But how should we start this deal? I mean dapat syempre hindi yung obvious na napipilitan lang tayo. It should look convincing."
"hmmmm...Let me handle that part. Basta just go with the flow ok? Basta bawasan mo lang ng konti ang katarayan mo para hindi masyadong halata. "
"Fine! At ikaw naman bawas bawasan mo yang pagiging egotistical mo. Masyado ka kasing feelingero eh. "pagdagdag ko naman sa sinabi nya.
"Oo na! Oh sya sige, let's do this!Mabuti pa eh wag tayong magsabay na bumalik sa loob. And let's start on this tomorrow ok?Para naman may huling hirit ako bago ko pasukin ang impyernong three weeks ko!
"Gusto mo ngayon palang gawin ko ng totohaning impyerno yang buhay mo?Eh kung tuluyan na kaya kita ngayon?Ano sa tingin mo?"pagtataray kong sinabi sa kanya. Magsasalita pa sana ako kaso nilayasan na ako ng mokong na yon.
Hay!! Ano ba itong pinasok ko? Laking gulo lang nito pagmay mga nakaalam na palabas lang ang lahat ng ito. Sigurado ako masisira ang reputasyon ko sa school bilang isang class president. Ay ewan! Bahala na ni Batman! Pero isang bagay lang ang tanging kong itinatanim sa kokote ko, dapat ay hindi mahulog ang loob ko sa lalaking yon. Dapat hindi ako mahuhulog sa patibong nya, na I'm only doing this because I want to keep my position as the head of the cheerleading squad.

Chapter 7
Paguwi ko sa bahay dumiretso ako sa kwarto ko  at humiga sa malambot kong kama...
"Urgh!! Seriously? Why does high school had to be this difficult? Why can't girls from cheerleading just leave me alone and just let me do my job as the Captain of the squad." I thought out loud as I buried my face with my pillow.
"Then high school would be completely boring!"pag salita ng isang pamilyar na boses.
Bigla akong napatayo sa gulat sa narinig kong boses.Ang pagkakaalam ko ay walang tao sa bahay namin kundi ako lang magisa.
"Anong ginagawa mo dito John? At paano mo nalaman na dito ako nakatira?At paano ka nakapasok?"
"You haven't changed a bit Sammie! Nagiba man ang itsura ng pananamit mo but your attitude hasn't changed a bit."sabi naman nya bahang nakangisi at tinatawanan lang ako.
"Seriously, how did you know where I live?Sinusundan mo ba ako?"iretable kong pagimbestiga sa kanya.
"Is that how you greet an old pal? Hindi mo man lang ba ako na miss?"
"Pwede ba, magkasama lang tayo kanina sa school, at isa pa wala akong panahong makipagasaran sa'yo ngayon pagod ako ok?At bakit ngayon mo lang sinabi yan?You had so much time earlier sa school.So, if you don't have anything else to say, makakaalis ka na."
Hindi na muli syang nagprotesta at walang pasakalye syang tumalikod at unti-unting naglakad paalis ng bigla syang muling lumingon at nagsalita.
"Oh by the way Sammie, thanks for leaving me the house key underneath the flower pot by your front door.See I told you so, you haven't changed a bit!"At muli syang tumalikod at tuluyang umalis.

Chapter 8
Kinabukasan sa school naglalakad ako papunta ng klase ko ng makita ko sya na nakatayo sa may gitna ng school field at pinagmamasdan akong maglakad.
Jeez! I wonder what he wants now? Oh yah wait I forgot about the bet.I thought as I suddenly had this weird feeling. Bakit ganun? Why did I suddenly felt self-conscious him staring at me while I make my way to my class. Urgh!!Ok Samantha,past is past let it go!!!Whatever happened in the past just forget about it.
Tinuloy tuloy ko na sana ang paglalakad ng bigla nya akong harangin.
"Hi, Sammie! Good Morning"
"What do you want John?Ano naman ang maganda sa umaga? And can you please cut the crap will you? Stop calling me Sammie. I haven't heard that nickname in like ever!Stop trying to bring back my nightmares."pagtataray kong kausap sa kanya habang hinahawi ko naman sya sa aking daraanan.
"Nightmares? Is that you call it nowadays?Hay Sammie-Sammie! Didn't you miss me? Tagal din nating hindi nagkita!"sarkastiko nyang pagtanong sa akin.
"Pwede ba kung na miss kita eh di sana the moment I saw you sa school na 'to eh di sana ikaw ang una kong pinuntahan diba? Manhid ka ba John?And can we just please do this whole bet thingy that we need to do.Wala akong panahon makisali sa pagrereminisce mo ok!"
"PMS-ing?Ok fine! I'll cut you a slack. You ready to do this?"
"Yah I guess, may choice ba ako?Wala naman diba, so I guess I'm ready!"
Gosh, why do guys have to be so rude sometimes! Pati ba ang pagpPMS ko eh isasali sa usapan? Hay, I would seriously love to strangle this guy right now. How much I hate this guy, seeing him everyday is painful enough, it really brings back memories from the past.  Chapter 8
Kinabukasan sa school naglalakad ako papunta ng klase ko ng makita ko sya na nakatayo sa may gitna ng school field at pinagmamasdan akong maglakad.
Jeez! I wonder what he wants now? Oh yah wait I forgot about the bet.I thought as I suddenly had this weird feeling. Bakit ganun? Why did I suddenly felt self-conscious him staring at me while I make my way to my class. Urgh!!Ok Samantha,past is past let it go!!!Whatever happened in the past just forget about it.
Tinuloy tuloy ko na sana ang paglalakad ng bigla nya akong harangin.
"Hi, Sammie! Good Morning"
"What do you want John?Ano naman ang maganda sa umaga? And can you please cut the crap will you? Stop calling me Sammie. I haven't heard that nickname in like ever!Stop trying to bring back my nightmares."pagtataray kong kausap sa kanya habang hinahawi ko naman sya sa aking daraanan.
"Nightmares? Is that you call it nowadays?Hay Sammie-Sammie! Didn't you miss me? Tagal din nating hindi nagkita!"sarkastiko nyang pagtanong sa akin.
"Pwede ba kung na miss kita eh di sana the moment I saw you sa school na 'to eh di sana ikaw ang una kong pinuntahan diba? Manhid ka ba John?And can we just please do this whole bet thingy that we need to do.Wala akong panahon makisali sa pagrereminisce mo ok!"
"PMS-ing?Ok fine! I'll cut you a slack. You ready to do this?"
"Yah I guess, may choice ba ako?Wala naman diba, so I guess I'm ready!"
Gosh, why do guys have to be so rude sometimes! Pati ba ang pagpPMS ko eh isasali sa usapan? Hay, I would seriously love to strangle this guy right now. How much I hate this guy, seeing him everyday is painful enough, it really brings back memories from the past.

Chapter 9
Day 1 ng bet namin ni Trish,nung pumasok ako sa school ng umagang iyon ay I was very determined to win the bet kaya naman gagawin ko ang lahat ang makakaya ko wag lang akong matanggal sa squad even if means na ibalik ko ang mapait kong nakaraan with John.
Matapos ang maikling bangayan namin ni John ng umagang 'yon ay hinatid nya ako sa klase ko. Habang naglalakad kami sa may corridor ng building, hindi ko maiwasan na hindi marinig ang mga bulong bulungan ng mga estudyante.
"Oh! Look at them, hindi ba't mortal na magkaaway yan?As far as I can remember super hate yan ni Samantha eh. But Look ano kayang nakain ng dalawang yan at lalo na si John at ngayon eh parang nagiba yata ang ihip ng hangin?"sabi ng isang babae sa gilid ko.
"Oh wow! Check them out, they look so cute together! You think he's courting her?"bulong naman ng isa pang babae sa kabila.
"Eeeww! Out of all the girls in school, bakit sya pa? I mean, she's soo not his type!"reklamo naman ng isa pang estudyante.
Bigla kong hinila ang braso ni John at binilungan sya.
"Hindi ka ba naiinis?"tanong ko sa kanya
"Naiinis?Bakit naman ako maiinis? Today is a very beautiful day and I'm with the most beautiful girl in campus. I mean, look at you it's like you're an angel sent from above!" pangaasar nyang sinabi sa akin.
"Are you on drugs? Pwede ba 'wag mo akong asarin ha!"pagtataray kong sinabi sa kanya.
"Oh come on Sammmie!How worst can our situation get?I mean, you better be feeling lucky coz you're with me. I mean jeez! Look at me, you're with the hottest guy in the campus!"
"If I hear you call me that name again, I swear I'll do something that will make you regret you ever called me that!At bilib din naman ako sa size ng ego mo noh? Hindi ka naman mayabang sa lagay na yan?"And may I remind you, sa akin squad lang ang mawawala sa akin eh ikaw? BMW mo ang nakataya dito, kaya kung ako sa'yo babawas bawasan ko yang kayabangan ko. You should be thankful dahil pumayag ako sa deal natin."
"Ok fine! Sige na panalo ka na!So, may I please walk you now to your class? At baka ako naman ang ma late sa klase ko."
Tumalikod ako sa kanya at nagpatuloy sa paglalakad.


Chapter 10
Lumipas ang halos buong umaga na walang ibang ginawa ang mag tao kundi pagchismisan kaming dalawa ni John. Kung ako lang gusto ko na lang sanang gawing pribado ang kalokohang nasangkutan ko, pero siguro sadyang may mga taong hindi mapigilan na 'wag itikom ang mga bibig nila.
LUNCH TIME
Nasa canteen kami ng mga kaibigan ko ng biglang sumulpot si John.
"Hi ladies! Would you ladies mind if I join you?" nakangising tanong ni John sa amin habang hawak-hawak nya ang tray ng pagkain nya.
"Oh no! Not at all. Oh, Samantha umurong ka dun para dyan na si John tumabi sa'yo" saba't ni Adia.
"Ako? Eh 'bat hindi ikaw ang umurong para dyan sa sa'yo tumabi?Ikaw naman may gusto dyan diba?"pagtataray ko naman.
"Jealous Sammie bear?Awww, Sammie! Come on, I actually wanted to sit by you.Please??"pagmamakaawa nya.
Grrrr!!! Kahit kailan talaga itong si Adia pahamak palagi! Oh well may magagawa pa ba ako, besides party din naman ng bet namin ito.
"Ok fine!And please me? jealous? Oh please!!!!!!"
"Ayun yun eh!! Salamat Sammie bear!"
"Nakadrugs ka ba?Para ka kasing high dyan eh. Di naman halatang masaya ka! At isa pang  tawag mo ng Sammie bear sa akin tatamaan ka na talaga!"
"Meron ka ngayon noh?"bulong nya sa akin.
"Alam mo kung nagpunta ka dito para mangasar please lang 'wag ngayon ok."
"Ah ok, so bukas pwede ulit kitang asarin?"
"Grrrrrr!!!! hmp!!!" at bigla akong tumayo at umalis sa may table namin.
"Wait lang! Uyy! Eto naman di mabiro oh.Yoohoo Sammie bear wait up!"
Hay seriously kung di lang talaga kasalanan sa dyos ang pumatay ng tao, baka siguro ngayon napatay ko na itong lalaking ito sa inis.
"Sammie bear? Oh please John, don't say bad words ok!At bakit mo ba ako sinusundan ha?"
"As if I know you're trying to reminisce the time I started calling you Sammie bear." pangaasar nya lalo sa akin.
"Really? No Shit! I mean, thinking about it makes me wanna puke! Past is past John, you're gonna need to let it go and move on!"

FALLING STAR

You know it's pretty funny how men are when it comes to a wedding proposal. Some do the whole nine yards when proposing. Some are well..cute but could've done better. While others are just...uhmm...well... I'll let you think of that last one. This story is actually about me and how my fiancee proposed to me.
See, I've been in a long term relationship with my fiancee for about 5 years. But I still remember exactly a month ago when he proposed to me. Honestly, I didn't see it coming, I mean I'm not saying that he's not a married type kind of guy but I wasn't expecting something so .... ahhhh! I guess words aren't enough to describe it.  I don't even know who gave him the idea of that type of wedding proposal.
So anyhow, here's the story. It was the month of our fifth year anniversary, usually we would plan an intimate dinner on a very sophisticated restaurant, but for some strange reason this year was a little different. Instead he said he wanted to plan it. A few days before our anniversary, he told me that he had bought us a plane ticket to fly to Boracay. At first I was alittle sceptical of going because you know, proriorities comes first. But surprisingly enough, he said that he had already made an arrangement with my boss and that he also already made a reservation on the hotel in which we will be staying. So of course, A for effort I said I just agreed with the vacation.
I still remember it was on a Friday when we flew to Boracay and we arrived about around noon. So when we got their we then went ahead and went straight to our hotel and then rested for a little bit. I guess I was a little too tired, didn't even realized that I fell asleep. I was just a kind of shock when he tried waking me up around 5 pm to tell me that I need to start getting ready.
"Babes, wake up! You need to get ready, we'll be late for dinner!" he said softly as he tries to wake me up.
"Oh! What? What dinner? When? What time?"I asked.
"Dinner is at 6 pm. You don't have to wear anything fancy,just wear something comfy!"he explained.
"Why? Where are we going?"I asked him again.
He didn't even answer me instead he just gave me a sweet smile and kissed my forhead. So I guess, it was time for me to start getting ready. An hour later after I got ready for the dinner, he took me to this isolated spot somewhere along the side of the beach. I was a little surprise to see  a table set up for two people. At first I just gave him the weird look of course I thought it was a little funny but of course sweet of him to do that. Then he was being such a gentleman to pull the chair for me and surprised to see a boquet of White Tulips laying on the chair. So we then started eating and as we eat, I started hearing a soft sound of a violin, as if someone was playing it not to far away. I looked at him and I said....
"Is there something I need to know? I mean what's going on?"
Again, he didn't bother answering my question instead he just smiled at me and said...
"Happy 5th Year Anniversary Babes! I Love You!!!" he said so sweetly.
"I Love You too babes! And Happy Anniversary to us!" I said while I smile as him.
Then he took my hand and he said that he wanted to go for a walk so we did. As we were walking along side of the beach, he then stopped and looked up in the sky and said...
"You know, 5 years ago when I was standing at this very spot when I saw a falling star? Then I slowly closed my eyes and made a wish." he explained.
"Really? What was your wish? Can you tell me?"
"My wish? I wished that after  i opened my eyes I wish to meet the girl that I would spend the rest of my life with. Then sure enough, after I made that wish, I opened my eyes and there you were! "
"Oh my! That was the night we met!...."but before I even kept going on my words to say... I found him kneeling on his one knee while holding my hands.
"Babes, You know how much I love you, and I thank God everyday for giving me the best girlfriend ever. Now it will be even better if you can make the wish I made 5 years ago come true. Lizzette, Will You Marry Me?"
Words cannot even explain how I was feeling at that time. I didn't even realized that I was already crying, well it's tears of joy! I hugged him so tight and kissed him, and of course I said Yes! I was just a little surprised to hear applause for a number of people around us. I looked and I saw our immediate family. That night made it even more extra special for me to see both of our families together.

HE GOT ME

It was a Saturday noon, I did my usual routine then I met up with my friends at the mall. See, we like to do alot of things together, call me crazy but I met most of them online. You know it's not so bad talking to people online. I mean most of them I talk to thru facebook, twitter and yup you guessed it right, fans club. Most of them are actually trustworthy than the ones you'll find and meet elsewhere. We would go to tapings and gigs of the celebrity we like. I remember when we went to this taping for this one show and I met this guy. Well, ok he's actually one of the directors for the show.
Before, I thought that people work behind the cameras are snob,boring and always serious. Well, I guess I was wrong and this guy proved it. What's his name you may ask? He's Nicholas Hernandez. First time I met him, thou we were a complete stranger to one another, I can honestly say that we totally hit it off. I mean, first time I talked to him felt like I've known him for so long. I guess it's true when they say that you'll know when the right person comes along. I mean there's no words or actions that can describe it. You just know!
Well if you want to know how he approached me, ok I guess I'll tell you all. My friends and I just arrived at the location for the taping and we looked around, I guess you can say that we tried looking for the celebrities. Well, at least they were. While I've got my eyes on someone else. I guess you can say that I was totally staring at him and didn't even realized that my friend was trying to tell me something.
"Kazel! Are you listening?" my friend Daian asked.
"Oh what? I'm sorry, I didn't hear what you said. What is it again?"
Have you ever experienced talking to somebody but your eyes are just totally glued onto something else or to someone else? Well, that was me at that time. Oh gosh, this is embarrassing! You guessed it right, he actually approached me.
"Hi, How are you ladies? "as he tries to talk to us while his eyes were just gazing at me.
"Hi, we're good! "as I answered him.
"I'm sorry, welcome to our taping and by the way I'm Direk Nicholas Hernandez! I'm one of the directors here. And you are?"As he introduced himself. But wait! Did I hear him correct? He was only looking at me when he asked "And you are?" Does this mean he only wanted to know my name?
"I'm Kazel! And these are my friends!"and I introduced them to him.
Well, as I talk to him I didn't even know that the rest of my friends had already left me. I guess they can totally tell that he was crushing on me. We started talking and even had me sit next to him and we would talk after in between takes. We talked pretty much about anything and everything in life. It kinda felt like as if the world around us stops.
As if everyone around us can see the glow in our eyes. It was already getting dark but it felt like I didn't want that day to end but I know he couldn't help but noticed that I kept looking at my phone.
"I hope you don't mind if I get your phone number" he said softly as looks at me in the eye.
"Oh I'm sorry, I don't want you to think that I'm trying to give you the hint of asking for my number because I kept looking at my phone. It's just that it's getting a little late."
"No no no! I actually wanted to ask you since earlier. I just didn't know if..." he said.
"Oh yah of course! Here's my number" and I smiled at him while writing my number.
"Can I invite you over for a dinner?"
"Yah sure!"
Since that day, there's no time and day that I didn't talk to him. And yes, you're right after a few months of courtship he won my heart!

LONG LOST LOVE

TEASER

Nagmahal ka na ba ng lubusan pero nagawa mo syang iwanan ng walang paalam dahilan sa naging duwag ka sa isang maling akala?Papaano kung lumipas.ang ilang taon at meron na kayong sari sariling pamilya at muling nagtagpo ang inyong landas?Masasabi mo ba sa puso't isipan mo na sya pa din pala ang tinitibok ng puso mo? At papaano kubg malaman mo na ikaw pa din pala ang mahal nya? Magagawa mo bang gumawa ng isang kasalan na labag sa batas ng isang may asawa?

Ito ang istorya ng buhay ni Darlene Natividad at ni Lawrence Concepcion....Pawang pinilit kalimutan ang nakaraan pero gayunpaman lumipas man ang halos limang taon na walang komunikasyon sa isa't isa....pilit pa din silang pagtatagpuin ng tadhana.


Chapter 1

Ako si Darlene,25 taong gulang.meron akong asawa't anak. Si Quen ang aking asawa,mabait,mapagmahal sa anak namin,kahit na minsan alam ko na nagsasawa na sya sa away bati naming dalawa alam ko naman na mahal na mahal nya kami.Madalas kasi kaming magaway,sa hindi ko maintindihan na dahilan bigla nalang naging maiinitin ang ulo nya.Ang palagi ko nalang sinasabi sa sarili ko ay siguro baka pagod lang sa trabaho kaya kadalasan ako nalang ang umiintindi. Si Andrew naman ang anak ko. Magaanim na taon na sya,napakabait na bata. Pero alam nyo ba na ang batang yan ay galing sa aking nakaraan? Sarili kong asawa hindi alam na hindi nya kadugo ang kinilala nyang anak. Masama na ako kung masama pero may mga bagay na kailangan kong gawin para maprotektahan lang ang anak ko. Kung ano man ang kwento sa aking nakaraan ay yan ang malalaman ninyo....Ito ang kwento ng buhay ko...may parteng masaya, may malungkot pero gayunpaman meron din namang kapupulutan ng aral.

PANGKASALUKUYAN....

Napabalikwas ako sa kama ng makita ko ang alarm clock, "oh my! Nagbrown out pala kagabi,hindi nakaset ang alarm clock." Agad ko namang ginising si Quen..."Honey gising na dali! Malelate ka na sa trabaho! Yung alarm clock kasi eh!"

Napatalon naman sya kama sa sobrang pagmamadali nya. "What? Oh Shiiit!! Bakit? Ano ngyari sa alarm clock?" tanong nya sa akin habang magmamadali sa pagaayos.

Hindi ko na sya nasagot pa at bumaba na ako para pumunta sa kuasina at inayos ko na ang almusal nya.makalipas ang ilang minuto ay bumaba na din sya pero bago ko pa man mampisahan magayos ng almusal....

"Aalis na ako at malelate na ako sa opisina" bungad nya sa akin
"Teka hindi ka muna man lang ba magbebreakfast?"tanong ko naman sa kanya. Pero mukhang talagang malelate na sya kaya naman sabi nya hindi na daw. Bago pa man sya tuluyang nakaalis...

"First day of kindergaten ni Andrew bukas, don't forget ha...pinangako mo sa kanya na ikaw ang maghahatid sa first day ng school nya" muli ko namang pinaalala sa kanya pero mukhang malabo yata.

"Hindi ako pwede tomorrow, I have a board meeting! Ikaw na lang ang maghatid sa kanya,babawi nalang ako. sigeI reall have to go malelate na talaga ako." at tuluyan na syang umalis para pumasok sa trabaho.

Kinagabihan habang inaayos ko ang gamit ni Andrew para sa first day ng school nya ay sya din namang pagsabi ko sa anak ko na ako muna ang maghahatid sa kanya bukas,buti nalang at naintindihan nya.Pagkatapos kong ayusin ang damit na isusuot ni Andrew bukas ay agad ko namang tinignan ang mga papel galing ng school nya. Habang binabasa ko ang nasabing papel laking gulat ko namandahil sa aking nabasa.

"Mr. Lawrence Concepcion-kindergarten teacher" Biglang nanlamig ang buong katawan ko,hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Sya nga kaya ang taong matagal ko ng binaon sa limot? Sana hindi sya ang taong iniisip ko..

Chapter 2

KINABUKASAN....

Nagising ako ng maaga para ayusin ang baon ni Andrew sa school at ang almusal ng mag-ama ko. Pilit ko mang hindi isipin, pero aminado ako na kabado ako sa kung sino ang makikita ko sa loob ng klase ni Andrew. Hindi ko alam pero malakas talaga ang kaba ng dibdib ko. Makalipas ang halos 30 minutos ay ginising ko na din ang dalawa. Ok na sana kahit papaano ang umaga ko kahit may halong kaba kaso ayun, nagaway na naman kaming mag-asawa.

"Anong oras ka nga pala nakauwi kagabi?" tanong ko sa kanya.

"Mgaalas dose na din siguro yun. Bakit mo natanong?"

"Wala lang hinintay kasi kitang makauwi eh kaso naman nakatulog ako.Saan ka ba nagpuna kasi? Ni hindi ka man lang tumawag, or nagtext! Nagaalala ako sa iyokagabi eh" mahinahong sabi ko naman.

At laking gulat ko nalang bigla syang nagtaas ng boses sa akin. "Eh bakit sino ba kasi nagsabi sayo na hintayin ako? Nagkayayaan ang mga officemates ko na maginuman kaya nalate ako ng uwi."

"Inuman?Eh akala ko ba may importante kang board meeting ngayon?Eh bakit nakipaginuman ka?"tanong ko ulit sa kanya.

At eto nga, nagsimula nanaman ang bangayan naming magasawa. "eh bakit kaba nakikielam?Umuwi naman ako diba?Nagising naman ako sa tamang oras diba?Mukha ba akong may hang over? Hindi naman diba?Hay naku! Ang aga-aga eh,makaalis na nga!" At tuluyan na ngang umalis si Quen papasok sa trabaho ng hindi man lang nagpapaalam sa aming mag-ina.

Inis man ako pero wala nanaman na akong magagawa dahil nakaalis na din sya, kaya sa halip tinuon ko na lang ang atensyon ko sa aking anak. Matapos ang halos isang oras ay tumuloy na kami sa school nya. Dahil sa kinder pa lang si Andrew ay inihatid ko na sya sa loob ng classroom nya, pero bago pa ko pa man naitapak ang mga paa ko sa classroom ay ramdam ko ang kabog ng dibdib ko. Nasa may pintuan pa lang kami ay narinig ko ang tinig ng isang taong tila pamilyar sa pandinig ko.

Kabado man ako pero kailangan ko pa din syang harapin,kailangan kasing makilala ng mga teacher ang mga magulang ng bawat estudyante. Kaya naman naglakas loob na akong tuluyang pumasok sa loob ng classroom.laking gulat ko sa aking nakita. "Sya nga! Sya nga ang ama ni Andrew, ang lalaking matagal ko ng binaon sa limot."

Chapter 3

Gulat man ako sa aking nakita pero wala na akong magawa.unang kita ko palang sa kanya ay agad naman muling nagtagpo ang aming mga mata. Ano reaksyon nya? Ayun parang nakakita ng multo habang ako naman parang sinakloban ng langit at lupa. Pakiramdam ko tuloy ay napako ang mga paa ko sa aking kinatatayuan. Dahilan sa maraming tao ay umakto nalang ako na hindi ko sya kilala, kagaya ng ibang mga magulang na naduon ay nagpakilala din ako sa kanya.

"D-darlene?" ang bungad nya sa akin.
"Mrs. Darlene Natividad!" lumingon ako para magmasid sa mga taong nasa paligid ko bago ako muling nagsalita.
"Please wag tayo dito magusap,ayoko ng gulo!" pabulong kong sinabi sa kanya.
"H-Hi Mrs. Natividad! I'm Mr Concepcion, your son's kindergarten teacher." yan ang sinabi nya habang bakas pa din sa mukha nya ang pagkagulat dahilan sa aming muling pagkikita.

Bago pa man ako tuluyang umalis ng klase ni Andrew ay may isinulat ako sa isang pirasong papel at pasimple kong ibinigay kay Lawrence.

"424-1162" Tama lang para malaman nya na iyan ang phone number ko.

Matapos ang klase ay si Quen naman ang nagsundo kay Andrew. Kahit papaano ay magkakaroon ako ng oras para mahintay ang text o ang tawag ni Lawrence.

Makalipas ang sampung minuto ay nakatanggap ako ng isang text message..."Pwede ba tayong magkita?-Lawrence" Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Sa sobrang pagmamadali ko dahil parating na ang mag-ama ko ay OO ang naisagot ko. Muli nya akong itinext. "Mabuti naman at pumayag ka, magkita tayo sa dati nating tagpuan. Please this time wag mo naman akong biguin.-Lawrence" Wala na akong nagawa kundi tu ugon na lang sa sinabi nya. "Sige magkita tayo mamayang 6 pm" Yun lang ang naitext ko at pinatay ko na din ang telepono ko.

Chapter 4
Lumipas ang ilang oras at naghanda na ako para sa muling pagkikita namin ni Lawrence. Humanap ako ng pagkakataon para kausapin si Quen at sabihin sa kanya na may pupuntahan lang ako. Alam nyo ba yung pakiramdam na mahirap ieksplika?Naalala ko tuloy nung dalaga pa ako at nung mga panahon na itinatago namin ni Lawrence ang aming relasyon sa mga magulang ko. Siguro ang tanging pinakaiba lang ay sa sarili kong asawa ako nagtatago ngayon. Ay ewan! Wala naman akong ginagawang masama eh. Pero alam ko kahit papaano ay pangit pa din tignan dahil sa may asawa akong tao. Pero sa kabilang banda naman ay kahit papaano ay hindi ako nahirapan na magpaalam sa asawa ko. Kasi napakamausisa nung taong yun. Lalo na't naikwento ko sa kanya nuon ang tungkol kay Lawrence. At anong klaseng lalaki si Lawrence. Pero may takot na nananatala sa puso't isipan ko, dahil alam ko mali ang ginawa kong pagsisinungaling kay Quen. Kasi naman iba ang naikwento ko sa kanya. Nung mga panahon kasi na naikwento ko sa kanya ang tungkol kay Lawrence ay mas nangibabaw ang galit ko sa kanya kaya nagawa kong magsinungaling.
Sakto alas sais ng dumating ako sa tagpuan namin ni Lawrence, pagdating ko duon ay nanduon na sya naghihintay sa akin. Nakita ko syang nakaupo sa may bench at ako naman ay nasa likuran nya. Akmang lalapitan ko na sana sya ng bigla syan g magsalita.
"Bakit hindi ka nuon sumipot sa usapan natin? Bakit hindi ka na ulit nagpakita sa akin? Bakit Darlene may nagawa ba akong mali?"Sunod sunod ang taong nya, at bakas sa tono ng kanyang pananalita ang galit sa akin. Hindi ko naman sya masisisi eh. Pero kahit papaano ay may kasalanan din naman kasi sya.
"Kaya nga ako pumayag na makipagkita sayo, siguro panahon na din para magkaroon tayo ng closure." Pagaalinlangan ko namang sago sa kanya.
"Closure? Alam mo bang ilang taon kitang hinanap?Ilang taon din kitang hinintay na bumalik?Walang oras at araw na hindi kita inisip! Iniisip na baka kung napano ka na kaya hindi ka nakasipot sa usapan natin!"
Sa mga katagang binitiwan nya, hindi ko napigilang maiyak. Hindi ko man kayang sabihin sa kanya pero aminado ako na mahal ko pa din sya. Alam ko na napakatagal na panahon na ang nakalipas. Pero siguro totoo nga ang sabi ng iba na "First love never dies".Nagkaroon man ako ng sarili kong pamilya sa piling ng iba ay hindi naman sya naalis sa puso't isipan ko. Ewan ko na lang kung ganun din sya sa akin.Pero alam ko kailangan kong magexplain sa kanya.
"Magpapaliwanag ako Lawrence, I owe that to you!" mangiyakngiyak kong sinabi sa kanya.
"Pwes simulan mo na ngayon, dahil mahaba-haba ang paliwanag na kakailanganin mo!"Pagalit nyang sinabi sa akin.
Chapter 5
"Naalala mo ba nung huling paguusap natin sa telepono at sinabi ko sayong kailangan nating magkita dahil may sasabihin ako sayo,?"
"Naalala? Darlene, fresh pa din sa utak ko ang mga ngyari nuon! "sagot naman nya sa akin.
"Marami akong bagay na gustong sabihin at itanong sayo nung mga panahon na yon, pero naunahan ako ng takot at kaba na baka totoo nga ang nakita ko."maiyak iyak ko pa ding pagsasalita.
"Nakita? Ano naman ang nakita mo?"Pagtataka nyang tanong sa akin at bakas din ang biglaang pagkabahala nya.
"Nung umaga na ng huling paguusap natin, dumaan ako sa inyo para sana kausapin ka, pero hindi ko nagustuhan ang nakita ko. Nakita ko kayo ng best friend mo sa may harapan ng bahay ninyo na may kasamang babae. Maganda sya, maputi, matangos ang ilong, mahaba ang buhok, sexy sya at sa tantsa ko mukhang matagal na kayong magkakilala. Nakatayo ka sa may likuran nya habang akap-akap mo naman sya.Nung nakita ko kayo, umalis na ako kaagad at duon ko ibinuhos ng lubusan ang mga luha ko. HIrap man akong itago ang nararamdaman ko dahil hindi alam ng mga magulang ko ang tungkol sa atin pero kailangan ko pa ding gawin."Paliwanag ko sa kanya.
"Y-Yung babaeng nakita mo, ex ko yun na pinsan ng bestfriend ko na si Aaron."maikling paliwanag nya sa akin.
"Ex? Eh bakit kung makakapit ka sa kanya eh ganun ganun na lang?Hindi ako tanga Lawrence at mas lalong hindi ako bobo para hindi ko malaman na may ugnayan kayo ng babaeng yun. Alam mo isang malaking pagkakamali ang pagpayag ko na makausap ka.Sige aalis na ako."
Akmang aalis na ako ng bigla nya akong yinakap ng mahigpit.
"Please Darlene, wag! Alam mo bang ang tagal ko ng hinintay ang pagkakataon na ito? Ilang taon kitang hinanap, ilang taon akong naghintay!Hindi ako nakapagasawa ng dahil sa kakahintay sa'yo! Darlene please mahal na mahal pa din kita!"maluha nyang sinabi sa akin.
"Wag mong isumbat sa akin ang hindi mo pagaasawa! Hindi ko na kasalanan yun. May asawa't anak na ako Lawrence!Gustuhin ko man pero alam kong mali, ayaw kong magkasala sa sarili kong asawa."
"Anak? Teka hindi ba't magaanim na taon palang ang anak mo? At magaanim na taon nung huli tayong magkita at magkausap. Ako ba ang tunay na ama ni Andrew?"
Biglang namanhid ang buong katawa ko sa itinanong nya sa akin, hindi ko alam kung ano ang isasagot ko, kaya imbes na sagutin ko sya ay naglakad na lang ako papalayo ng bigla naman nya akong hilahin sa may kamay ko at hinalikan.
Wala na akong nagawa, gustuhin ko mang itulak sya papalayo ay hindi ko magawa. Parang tila nanlumo ang buong katawan ko ay hindi ko namalayan na tumutugon na pala ako sa halik nya.

Chapter 6
Katangahan na nga siguro ang ginawa kong pagtugon sa halik nya. Alam kong mali pero sa puso ko ka'y tagal kong hinintay ang muli naming pagkikita. Matapos nun ay tumitig sya sa akin at ngumiti.
"Tama na ang paliwanag, sapat na sa akin na hindi mo man sabihin pero alam kong mahal mo pa din ako."
Magsasalita pa sana ako pero biglang tumunog ang telepono ko.Naku po! Si Quen hinahanap na ako. "Honey, what time are you coming home?" yan ang nabasa ko sa text sa akin ng asawa ko.
Binaling ko naman ulit ang aking pansin kay Lawrence. "Kailangan ko ng umalis, hinahanap na ako ng asawa ko."Bago pa man ako umalis ay bigla nya ulit hinawakan ang kamay ko. "Kailan ulit tayo pwedeng magkita?"tanong sa akin ni Lawrence.
"Hindi ko alam!" yun lang ang nasabi ko at umalis na din ako.Iniwan ko syang mag-isa, gustuhin ko mang hindi umalis pero kailangan ko. Ayokong magduda ang asawa ko.
Pagdating ko sa aming bahay ay sinalubong ako ni Quen na na may ngiti sa kanyang mga labi.  "I'm glad you're finally home! Kumain ka na ba? Nagluto ako at talagang hinintay kitang makauwi bago ako kumain."Paunang sabi nya sa akin. Yan ang isang bagay na gusto ko sa kanya, kahit na away bati kami, eh napakamaaalahanin nyang asawa. Kahit gaano pa sya kagutom, hinding hindi sya kakain hangga't hindi ako nakakauwi.
Kumain kaming mag-asawa ng masaya at nagkukwentuhan. Pagkatapos naming kumain ay may tinapos lang si Quen para sa trabaho nya at nagpahinga na din kami. Nakahiga nga ako sa kama pero bakit ganun? Ala-una na ng madaling araw at hanggang ngayon hindi pa din ako dinadalaw ng antok? Siguro lubos ko lang iniisip ang mga ngyari sa pagkikita namin ni Lawrence. Pero sa totoo lang nakokonsensya ako, pero ano ang magagawa ko nandun na yun eh, aminado naman kasi ako na namiss ko talaga sya.
Chapter 7
Lumipas ang mga araw at ang mga araw na yon ay naging buwan, patuloy pa din ang pagkikita namin ni Lawrence. Pangit mang pakinggan pero siguro yun na nga din yun, kinakaliwa ko na ang asawa ko. Lalong napadalas ang pagkikita namin ni Lawrence na sya namang ipinagtaka ni Quen, dati kasi hindi ako mahilig umalis at pumunta kung saan saan ng hindi kumpleto ang pamilya ko. Pero magmula ng unang pagkikita namin ni Lawrence ay napadalas ang pagsisinungaling ko sa asawa ko. May mga pagkakataon pa nga na muntik muntikan na akong mahuli ni Quen.
Minsan habang nasa trabaho si Quen ay sya naman ang paguusap namin ni Lawrence sa telepono. Pagnatataon naman na halos gabi ng makauwi si Quen ay duon ko naman nilulubos lubos ang pagkikita namin ni Lawrence. Minsan nga may dumadating na pagkakataon na gusto ko nalang tapusin ang kung ano mang meron kami ng asawa ko kasi kahit papaano ayaw kong may nasasaktan ko. Pero kahit gayun pa man ay nanaig ang awa ko sa kanya. Hindi naman kasi nya kasalanan eh. Hindi nya kasalanan na lumalandi ang sarli nyang asawa.
Nalala ko nung minsang paguwi ni Quen galing ng trabaho meron syang sinabi sa akin, nung una umuo lang ako bilang pagtugon ko sa sinabi nya yun pala yun ang magiging dahilan ng mas lalong pagiging kumplekado ng lahat ng ginawa kong kagagahan.
"Honey, alam mo muntik ko ng makalimutang sabihin sayo, alam mo bang nakita ko yung dati kong kababata nung nagdinner meeting kami ng mga collegues ko? Nagulat nga ako eh!"
"Talaga? Mabuti naman kung ganon! Sana ininvite mo sya dito sa bahay para magdinner?"sagot ko naman sa mga sinabi nya.
"Ah oo nainvite ko na sya. Akalain mong ngayon palang pala ikakasal ang mokong na'yon. Nalala ko kasi nung huli kaming magkita eh almost 6 years ago. Nung bagong lipat lang sya dito sa Maynila. Naikwento nya na heartbroken daw sya, at hinahanap ang girlfriend nya."muling kwento ni Quen sa akin.
"Eh honey, pwede palang pang MMK ang buhay ng kababata mo. Ano nga pala ulit ang pangalan nya?"tanong ko naman sa kanya.
"Ah si Larry! Sabi nya free daw sya bukas, isasama daw nya ang fiancee nya."
"Mabuti naman kung ganun para may oras pa ako para makapagisip kung ano ang iluluto ko. Oh sya sige magbihis ka na at ng makapagdinner na tayo."duon natapos ang conversation naming magasawa. Makalipas ang ilang oras, hinintay kong makatulog si Quen at ng makatulog naman sya ay tinext ko naman si Lawrence upang sabihin sa kanya na hindi kami pwedeng magkita bukas dahil meron kaming bisitang darating.
"Hindi ako pwede bukas, may bisita ang asawa ko na darating at kailangan nandito ako sa bahay."
Agad naman syang nagtext back sa akin. "Ok lang hindi din ako pwede bukas eh. May pupuntahan din ako na importante. Sa susunod nalang tayo na araw magkita."
Pagkabasa ko ng text nya eto lang ang sumagi sa isip ko. "Wow! What are the odds, parehas pa kaming may gagawin bukas. Salamat naman!" at agad ko din syang sinagot sa text. "Ok sige, sa susunod nalang na araw. Ingat bukas!"
Napangiti naman ako sa sumunod na nabasa ko. "I Love You and I MIss You!" Syempre sinagot ko ang text nya na yan. "I Love You too and I Miss You too!" yun lang at pinatay ko na din ang cellphone ko. Nakatulog ako nung gabing 'yon na may ngiti sa aking mga labi.
Chapter 8
Kinabukasan matapos umalis ng mag-ama ko para pumasok sa trabaho at sa eskwela ay agad na akong naglinis ng bahay at naghanda para sa bisitang darating ng gabing iyon. Dahil sa busy ako ay hindi ko na nagawang kausapin o tawagan si Lawrence. Kahit naman papaano alam ko naman na naintindihan nya ako.
Bandang alas sinco ng dumating galing ng trabago si Quen na agad ko namang sinalubong sa may pintuan. "Oh honey! How's work?"Una kong tanong sa kanya.
"Work is fine! Pero aakyat muna ako sa itaas at maliligo, tumawag na kasi sa akin ang kababata ko at sabi nya on the way the daw sila ng fiancee nya. "
"Oh sya sige, magayos ka na at tatapusin ko na din itong niluluto ko." matapos naming magusap ay agad naman syang umakyat sa itaas para magayos. Hindi ko alam pero bakit sa kalagitnaan ng pagluluto ko eh bigla akong nakaramdam ng kaba. Pilit kong binalewala ang kabang nararamdaman ko pero ewan ko ba ayaw talagang mawala. Alam nyo ba yung pakiramdam na hindi mo maexplain na parang alam mong merong hindi magandang mangyayari na para bang sa pakiwari mo eh bumubukas ang third eye mo?Ganun! Ganun ang naramdaman ko nung mga oras na yon.
Habang tinatapos ko ang pagseset up ng lamesa ay tinignan ko ang relo ko. "Ay ilang minuto nalang parating na din siguro sila" sabi ko sa sarili ko. Bumalik ako ng kitchen at binuksan ang refrigerator para sana kumuha ng wine na ang buong akala ko ay meron pa, yun pala eh wala na kaya naman agad akong nagpaalam kay Quen. "Honey, ubos na pala ang wine natin aalis lang ako saglit para makabili ng wine, babalik din ako agad."Naintindihan naman nya yon kaya matapos kong magpaalam ay umalis na din ako agad para makabalik din ako.
Pagkalipas ng halos 15 minutos ay nakabalik na din ako at sa pagbalik ko ay napansin ko na may nakaparadang sasakyan sa labas ng bahay namin kaya naman ang agad kong naisip ay siguro nandito na sila. Pagkababa ko ng sasakyan ay agad agaran akong tumakbo para pumasok sa loob ng bahay namin. Sakto pagkapasok ko maynarinig akong nagtatawanan sa di kalayuan.
"Oh nandito na pala sya Larry eh!Honey, come here I want you to meet my kababata."bungad ni Quen nung unang kita nya sa akin.
Habang papalapit ko kay Quen ay hindi ko maintindihan pero lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko. Kasi naman nakita ko ang imahe ng lalaking nakatalikod na tila pamilyar sa paningin ko. Pagkalapit ko kay Quen ay sya namang pagharap ko sa kababata nya.
"Darlene, meet my kababata Larry! Actually Lawrence ang tunay nyang pangalan but we often call him Larry!"
Dyos ko po! Magkakilala sila!

Chapter 9
Namanhid ang buong katawan ko! Hindi ako makapagsalita,at tamang sabihin na ganun din panigurado ang naramdaman ni Lawrence nung mga oras na yon. Isa ito sa mga bagay na hindi ko inaasahan at lalung-lalo na hindi ko lubos akalain na pati pala sya ay may iba na.Sa sobrang pagkatulala ko ay tinapik ako ni Quen, kasi naman natigilan ako ng ilang sigundo dahil sa nalaman ko. 
"Honey, are you ok? You look like you've just a ghost! Kilala mo ba sya?"
"Oh, I uhm...I'm sorry! Hi I'm Darlene!" Yun lang ang sinabi ko at kahit wala na akong magawa ay nakipagkamay nalang ako kay Lawrence at sa kanyang mapapangasawa. Umakto nalang ako na hindi ko sya kilala. Ganito pala ang pakiramdam ng isang taong nangangaliwa na muntik muntikan ng  mabisto ng asawa.
Agad din namang nagsalita si Lawrence at pinakilala nya sa amin ang kanyang mapapangasawa. "Oh hi Darlene, please to meet you! By the way, this is Coleen my fiancee."
HIndi ko alam kung ano magiging reaksyon ko nung mga oras na yun. Pero siguro tama lang sabihin na patas na kami ngayon, dahil nung una ang akala ko ay ako lang ang nagkakasala, hindi pala dahil pati pala si Lawrence. Ang tanging pinagkaiba lang namin ay hindi pa sya kasal.
Pagkatapos nun ay dumeretso ako sa kusina upang tapusin ang paghahanda ng aming hapunan. Tinawag ko na din si Andrew magmula sa kwarto nya. Hindi ko alam pero ang sarap nilang tignan dalawa, ramdam ko ang pagiging tunay na mag-ama nila.
Matapos ang ilang minuto ay kumain na din kami, pero habang nasa harap kami ng hapagkainan, ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa. May mga pagkakataon pa na hindi na ako nagsasalita dahil hanggang sa mga oras na yun ay medyo tuliro at gulat pa din ako. At si Lawrence naman? Ayun ngiti lang ng ngiti kay Quen habang kinakausap sya.Habang kumakain kami ay napagusapan naman namin ang tungkol sa kanilang dalawa ni Coleen.
"So how did you two meet?"tanong ni Quen kay Lawrence.
Hindi ko alam pero sa mga oras na yon parang mas gusto ko pang nabingi nalang sana ako kaysa marining ang mga susunod na sasabihin nilang dalawa. Siguro nga tamang sabihin na nagseselos ako. Pero sino ba ako para magselos, wala naman akong karapatan. Habang naguusap sila ay panay ang sulyap sa akin ni Lawrence, at alam kong nahahalata ni Quen yun.
Natapos ang dinner namin at sa wakas ay nakaalis na din sila Lawrence at si Coleen. Habang kami naman ay nagpapahinga na. Nagsusuklay ako ng buhok habang nakikipagusap sa asawa ko ng may bigla syang naitanong sa akin.
"Honey, are you sure hindi kayo magkakilala ni Lawrence?"
"Ha? Ah eh...kwan...H-hindi!Bakit mo naman naitanong?"pagaalala ko namang tanong din sa kanya.
"Ah wala naman! Kasi the way you look each other in the eye eh parang magkakilala kayong dalawa.Pero alam mo mabait din yung mapapangasawa nya ha.Tahimik nga lang"
Hay, salamat! Yun lang ang nasabi ko sa sarili ko dahil sa wakas ay iniba din nya ang topic. Pero syempre hindi pa dito nagtatapos ang lahat. Ngayon, maskumplekado ang lahat, mas marami kaming dapat pagusapan ni Lawrence at higit sa lahat siguro dapat na din naming ituwid ang mga pagkakamali naming dalawa. Pero kayanin ko kaya?
Chapter 10
Lumipas ang gabing yon na hindi ako nakatulog ng mahimbing. Siguro nga eh totoo ang sinasabi nila na ang mga taong nagkakasala kahit buhay pa eh sinusunog na sa impiyerno ang kaluluwa nila. Kasi naman yun ang ramdam ko sa mga oras na yon. Halo halong emosyon, merong pagsisisi, malungkot, masaya, ah basta!
Kinabukasan pagaalis ng mag-ama ko ay napagpasyahan kong itext si Lawrence kahit alam kong may trabaho sya ay ginawa ko pa din.
"Lawrence, kailangan nating magusap!"maikling saad ko sa text ko.
Halos isang buong araw akong naghintay ng sagot nya. Habang hinihintay ko ang reply nya ay inihanda ko naman ang sarili ko.
"Kaya mo 'to Darlene! Do the right thing for the sake of your family."Yan ang mga katagang pilit kong itinatanim sa kokote ko. Pero aminado ako na parang ganito yung ngyari halos anim na taon ng nakakaraan, nung mga oras na dapat ay maguusap kami ni Lawrence at kokomprontahen ko dapat sya sa mga nakita ko. Pero ayun, naduwag ako.Kayanin ko kaya ito ngayon?Sa halip na sana eh hinarap ko ang mga problema ko ay kabaligtaran ang ginawa ko. Hay, ewan basta bahala na si batman!
Lumipas ang gabing iyon na hindi ako nakatanggap ng reply magmula kay Lawrence, gustuhin ko man magalit pero hindi ko magawa. Ano ba kasi ang karapatan kong magalit? Isang bagay lang ang pumasok sa isipan ko, ito na kaya ang umpisa ng paghihiganti nya sa nagawa kong pagiwan sa kanya nuon? Ako naman ang paiibigin nya ngayon tapos iiwan lang din ng basta-basta? Sana mali ako!
Ilang araw na din ang lumipas pero wala pa din akong balita kay Lawrence, gustuhin ko man syang puntahan sa eskwelahan pero hindi ko magawa. Isang malaking kabobohan naman kasi pagginawa ko yun eh, syempre dahil nandun ang anak ko. Kaya naman hinayaan ko nalang na magkusa sya na tumawag sa akin.
Isang hapon habang masaya kaming naguusap ni Quen sa may kusina ay biglang tumunog ang telepono ko. Sa sobrang pagmamadali ko ay hindi ko na tinignan kung sino ang tumatawag sa halip ay sinagot ko nalang ito ng walang alinlangan.
"Hello?" paunang bati ko. Pero nanlamig ang buong katawan ko ng marinig ko ang boses ng taong nasa kabilang linya.

Chapter 11
"Hello!" sabi naman ng nasa kabilang linya.
Hindi ako nakapagsalita sa sigundong narinig ko ang tinig nya.Bigla akong kinabahan, kilala ko ang boses na yun. Kahit sandali ko palang sya nakilala ay hindi madaling kalimutan ang mga tinig na yun.
"Hello? May I know who owns this phone?"tanong naman nya sa akin. Dyos ko po, nalintikan na!Sa sobrang kabog ng dibdib ko ay ibinaba ko agad ang telepono.
"Bakit honey, sino yung tumawag?"pagaalalang tanong naman agad ni Quen sa akin.
Sa sobrang takot ko ay hindi ko namalayang may sinasabi pala si Quen sa akin. Kinailangan pa nya akong tapikin para lang mapansin ko sya.
"Oh ha?May sinasabi ka ba?"
"Are ok? Sino ba yung tumawag?"
"Ah, uhm ayun? Wala uhm ano eh ah wrong number lang"pagsisinungaling ko sa kanya.
"Are you sure? Bakit ganyan ang itsura mo?" tanong ulit nya
"Ha? Wala, pagod na siguro ako mabuti pa pahinga na tayo. "
"Ok sige, mabuti pa mauna ka na, may tatapusin pa kasi akong paper works eh."
Matapos nun ay umakyat na ako sa itaas upang maghanda ng magpahinga, umupo muna ako sa kama at agad napaisip. "Bakit sya tumawag?At papaano nya nalaman ang number ko?Dyos ko pinaparusahan nyo po ba ako? Bakit sunod sunod ang hindi magandang nangyayari?
Lumipas ang gabing iyon at hindi nanaman ako pinatulog ng diwa ko, hanggang kinabukasan ay yun pa din ang iniisip ko. Nagdaan pa ang mga araw at parang pakiramdam ko ay tuluyan na akong kinalimutan ni Lawrence. Eto na nga siguro ang kinakatakot ko, baka eto na nga ang panahon na sya naman ang iiwan sa akin.
Chapter 12
Pagkalipas ng ilang araw habang nasa trabaho ang mag-ama ko ay napagdesisyunan kong umalis muna ng bahay para magliwaliw magisa. Sa kalagitnaan ng paglalakad ko ay may nabangga akong isang lalaking nakatalikod.
"Ay sorry! Sorry! Hindi ko sinasadya!"Habang pinupulot ko ang mga nalaglag nyang mga pinamili na nagkalat sa may sahig.Pero habang ginagaewa ko 'yon ay bigla nyang hinawakan ang kamay ko....
"Darlene, kamusta ka na?"tanong ng lalaking nakabangga ko
"L-Lawrence...what are you doing here? Shouldn't you be at school?Teaching?"pagbaling ko ng tanong sa kanya
"Oh, bakit ganyan ang mukha mo? Parang hindi ka yata masaya na nakita ako?"
"Masaya? Sana nga hindi nalang kita ulit nakita eh, magmula nung dinner hindi ka na ulit nagparamdam sa akin. Sige, I better go!May pupuntahan pa ako"...akmang aalis na sana ako pero pinigilan nya ako.
"Wait! Let me explain!"pagpigil nya sa pagalis ko.
"Explain? Wag kang magalala, you don't owe me an explanation.Sige I have to go."Papalayo na ako ng bigla syang nagsalita.
"Hindi ko alam na asawa mo pala si Enrique?"
"Enrique? Sino si Enrique? Hindi yan ang pangalan ng asawa ko, Quen! Quen ang pangalan nya!" at tuluyan ko na syang iniwan sa kinatatayuan nya.
Matapos ang insidenteng iyon ay hindi ko malaman, tumatak sa isip ko ang sinabi nya. Bakit Enrique ang tawag nya kay Quen? Sa pagkakaalam ko ay Quen ang tunay na pangalan ng asawa ko at hindi Enrique.
Chapter 13
Pagkauwi ko ay nasa bahay na dina ng mag-ama ko at sinalubong ako ni Quen...
"Oh hi honey! Where have you been?"tanong nya sa akin.
Gustuhin ko man sabihin sa kanya na nakita ko si Lawrence ay hindi ko nalang ipinaalam sa kanya.
"Ah dyan lang, nagliwaliw lang ako sandali. Nakakabored kasi minsan dito eh."
Makalipas ang ilang sandali ay nagsalu-salo na kaming pamilya sa hapunan. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at naitanong ko kay Quen kung kamusta na ba ang kababata nya.
"Uhm, honey! So how's your kababata?Any updates kung kailan ang kasal nila?"
Bigla nya akong tinignan na parang pakiwari ko ay nagtataka sya sa naitanong ko sa kanya.
"Ah, ayun huli kong balita eh medyo nagkakalabuan na yata silang dalawa."
"Nagkakalabuan? Bakit naman daw?"Paguusisa kong tanong sa kanya.
"Ang kwento is parang nahuli yata ni Coleen na nangangaliwa itong si Larry. Ewan, may nakita yata syang phone number ng babae sa telepono ni Larry kaya ayun tinawagan nya pero balita ko eh hindi naman nya yata nakausap binabaan yata sya ng telepono nung babae."
Dyos ko po! Nalintikan na!
"Oh anong ginawa ni Larry?"muli kong tanong kay Quen.
"Ayun napilitang magresign si loko sa school at magstay sa bahay para lang mapatunayan kay Coleen na hindi sya nangangaliwa. Pati yata cellphone ng mokong eh kinuha ni Coleen."
Ang tanging sumagi sa isipan ko ng mga oras na yun ay iisa lang....kasalanan ko ang lahat ng ito! Kasalan ko! Naisip ko kung hindi sana ako pumayag na magkasala ay hindi sana mangyayari ang lahat ng ito. Pero hindi ko din maialis sa aking isipan na kaya pala hindi ko na sya matawagan at hindi din sya tumatawag sa akin. Sinayang ko ang pagkakataon kanina na makausap sya ng maayos bagkus ay nasigawan ko pa sya. Muli akong napabalik sa realidad at nagtanong ako kay Quen.
"Uhm, honey why don't you invite them again for a dinner? I mean para naman malibang yung dalawa."
"Actually I was already thinking about that. But I'll ask him!"
Chapter 14
Makalipas ang ilang araw habang nagaagahan kaming mag-anak, ay may sinabi sa akin si Quen...
"Oh by the way honey, I talked to Larry and he said another dinner here at our house do sounds like a great idea. So I took upon myself to set it up, and the dinner is going to be tonight." Pagkukwento ni Quen sa akin.
"Tonight? Eh paano yan marami akong gagawin nyan, hindi ko pa alam kung ano lulutuin ko?"pagaalinlangan ko namang sagot sa kanya...
"Don't worry I took the day off today so that I can stay home and help you cook. Ok ba yun? Smile na honey! You look so stressed out!" sabay ngiti nya sa akin.
Wala na akong na gawa pa sa halip ay tumugon na lang ako sa mga sinabi nya. Bandang hapon ng magumpisa na kaming maglutong magasawa. Hindi ko alam pero parang sobrang saya nya nung mga oras na yon. Lalo tuloy akong nakonsensya sa mga kagagahan na pinagagagawa ko.
"Honey, pagnawala ako I want you to be happy. Gusto ko hanapin mo ang happiness mo."biglaang sabi nya.
Hindi ko alam kung bakit nya nasabi yon, pakiwari ko ay may nagbabadya ng isang malaking trahedya.
"'Ano ba yan sinasabi mo? Don't say that! Para ka namang nagpapaalam sa amin eh."mangiyakngiyak ko namang sabi sa kanya.
"Ah basta ang gusto ko, maging masaya kayo ni Andrew. If I die, I don't want you to cry."
Hindi ko napigilan at bigla nalang akong napaluha.
"Quen, ano ka ba? Wag ka ngang magsasalita ng ganyan. Hindi magandang biro yan!"
Kinalaunan ay hindi na muli pa syang nagsalita. Makalipas ang halos isang oras ay natapos na kaming magayos at magluto para sa dinner at hindi nagtagal ay dumating na din si Lawrence at ang kanyang mapapangasawa.
"Honey, I'll be back! I need to buy something lang sa store, I promise I'll be quick!" paalam ni Quen sa akin.
"Why? Ano bibilhin mo? Naka ready na ang dinner! Can it wait?"tanong ko naman sa kanya.
"No It can't!I promise I'll be quick." yun lang ang umalis na din si Quen.
Gusto ko man syang pigilan pero ayaw nya kaya wala na akong nagawa kundi hintayin namin sya sa kanyang pagbabalik.
Makalipas ang halos isang oras ay hindi pa din nakakabalik si Quen, kaya naman bigla akong nagalala. Sinubukan kong tawagan ang kanyang telepono pero walang sumasagot.
"Baka naman out of reach lang sya Darlene, don't worry babalik din yun."sabi sa akin ni Lawrence.
"Sana nga Lawrence pero hindi kasi ugali ni Quen ang hindi tumawag sa akin kapag mahuhuli sya ng uwi eh.Hndi ko alam pero talagang nagaalala na ako.Tumawag na kaya tayo ng pulis?"
Hindi nagtagal ay biglang may kumatok sa may pintuan.
"See I told you pauwi na din yun! Ayan na nandito na sya."sabi ni Lawrence sa akin.
Bigla akong nagmadali na pumunta sa may pintuan at agad kong binuksan ito. Nanginig ang buong katawan ko sa aking nakita ...Pulis?Bakit mga pulis ang nasa harapan ko? Dyos ko po! Sana walang ngyaring masama sa asawa ko.

Chapter 15
"Are you Mrs. Natividad?" tanong ng isang pulis sa akin.
"Opo, ako nga po! Bakit po?"
"Your husband Mr. Quen Natividad was involve on a vehicular accident!"
Nung sigundong marinig ko yun ay pakiramdam ko ay tuluyan ng gumuho ang mundo ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa halip ay napaupo nalang ako sa sahig at pakiwari ko'y biglang bumaha ng luha. Nilapitan ako ni Lawrence at ni Coleen at agad akong niyakap.
"Ok lang po bang si Quen? Nasa hospital po ba sya ngayon? Saan po namin sya pwedeng mapuntahan?"sunod-sunod na tanong ni Lawrence sa pulis.
"As of now hindi pa po namin alam ang kondisyon nya, pero the time na dumating kami sa lugar ng pinangyarihan ay unconcious po sya. He was air lifted by the helicopter para mapabilis ang pagdala sa kanya sa hospital.Sa ngayon po ay you can visit him at St. Joseph's Medical Hospital" Paliwanag naman ng pulis sa amin.
Agad namang lumapit sa akin si Andew at tinanong ako kung ano ngyari sa kanyang ama. Wala na akong ibang nagawa kundi humagulgol ulit sa pagiyak. Samantala sinamahan naman ako nila Lawrence at ni Coleen sa hospital.
Pagdating namin sa hospital ay agad akong nagtanong sa mga nurse, at agad naman nila akong dinala sa ICU kung saan na duon si Quen. Hindi ko alam pero pakiramdam ko ay pinatay ang kalahati ng katawan ko nung mga oras na nakita ko syang nakahiga at puro tubes at katawan. Agad ko syang nilapitan habang ang mga luha ko naman ay ayaw papigil sa pagtulo. Sa paglapit ko sa kanya ay sya namang pagdating ng doctor.
"Doc how's my husband?Ano na po ang lagay nya?"tanong ko sa doctor.
"Hi Mrs. Natividad! I'm Dr. De Guzman. Well so far he's currently unconcious, he suffered from a mild concussion! There's a slight bruising on his brain..."bago pa man nagpatuloy sa pagsasalita ang doctor ay agad naman din akong nagtanong.
"Concussion? Bakit po sya unconcious?Magigising pa din po ba sya?"sunod-sunod kong pagtatanong sa kanya...
"Like what I said Mrs. he suffered from a mild concussion, and meron lang pong konting bruise ang brain nya dahilan na din po ito sa impact ng ulo nya sa aksidente kanina. And don't worry, magigising din po sya. I can honestly tell you that he's a one lucky man to survive that accident. Based on what the highway patrols said your husband's car was totally wrecked. Sa ngayon po hindi pa natin alam kung kailan sya magigising. "
"Thank you po Dr."
"Your welcome! Sige po maiwan ko muna kayo!"at umalis na din ang doctor sa loob ng ICU.
Pagkaalis ng doktor ay nilapitan ko si Quen at pilit kong kinausap, tanga man ako kung masasabi dahil alam ko namang hindi nya ako kayang masagot sa mga bagay na sasabihin ko sa kanya. Malay ko ba kung naririnig din nya ang mga sinasabi ko. Pero isang bagay lang ang alam ko, sa mga oras na yun alam ko na mas higit akong kailangan ng asawa ko.
Hinimas himas ko ang ulo nya habang sinasambit ang mga katagang "I love you Quen!Sorry sa mga nagawa ko!"Tuloy tuloy ang pagkausap ko sa kanya, pakiramdam ko ng mga oras na yun nasa may simbahan ako na nangungumpisal sa isang Pari. Kasi naman halos lahat ng kagagahan na ginawa ko ay ibinuhos ko nung mga oras na yon. Hindi man nya ako marinig ok lang at least alam ko sa puso't isipan ko na pinagsisihan ko na lahat ng iyon.
Chapter 16
Lumipas ang mga araw pero hindi pa din nagigising si Quen,halos araw-araw din kaming nagkikita ni Lawrence dahil palagi syang bumibisita sa ospital. Gustuhin ko man syang iwasan pero hindi ko pa din magawa. Siguro kahit ilang beses akong magsisi sa mga kagagahan na pinaggagagawa ko ay uulit ulitin ko pa din yon. Siguro nga minsan ang katangahan ay inborn na! Siguro totoo nga ang sabi ng iba na may mga bagay na pagsisihan mo man ay hindi mo maiiwasang ulit ulitin ang mga pagkakamaling iyon.
Nalala ko nung araw na gumising si Quen siguro yun yung araw na hinding hindi ko malilimutan dahil bukod sa nagising na sya ay meron din syang isang bagay na sinabi sa akin na tumagos sa puso po. Nung araw na yun ay parehas kaming nagbabantay sa ospital ni Lawrence habang si Andrew ay nasa school. Hawak hawak ko ang kamay ni Lawrence habang naguusap kami ng bigla kaming nakarinig ng ungol. Agad akong tumayo at tumakbo sa kama ni Quen para tignan at pakinggan kung sya yung narinig namin. Sure enough sya nga! Hinawakan ko ang kamay nya at dahan dahan ko syang kinausap habang si Lawrence naman ay tinawag ang doktor.
"Quen,it's me Darlene!"yan ang mga katagang binigkas ko habang unti unti ko syan ginigising.
Sakto pagdating ni Lawrence ay sya din namang pagmulat ng mga mata ni Quen. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko nung mga oras na yun. Kung magiging masaya ba ako dahil gising na ang asawa ko o lungkot dahil nagising na sya. Tumingin sa akin si Quen at ngumit.
"Honey, you're awake! You're really awake!"at agad ko syang hinalikan. Pero bigla syang nagsalita.
"I had a dream Darlene, sa panaginip ko may iba kang lalaking kasama. Pakiwari ko kilala ko sya pero sa panaginip ko hindi ko maaninag ang mukha nya. Tapos iniwan mo daw ako at sumama sa lalaking yun. Please tell me Darlene, it was all a dream and you won't leave me for anyone?" pagkwento nya sa akin.
Naluha ako ng marinig ko ang sinabi nya at agad akong tumingin kay Lawrence na hindi ko alam nakabalik na pala sa loob ng kwarto ni Quen kasama ang mga doktor at nurses. Muli akong tumingin kay Quen at unti unti kong pinunasan ang mga luha ko.
"Ano ka ba Quen, wag ka ngang magsasalita ng ganyan. Of course panaginip lang ang lahat ng iyon. Sige eto na ang mga doktor kailangan ka na nilang matignan."at tumayo ako sa aking kinauupuan.

 Chapter 17
Habang tinitignan ng mga doktor si Quen ay lumabas naman ako sa may kwarto nya at duon ko ibinuhos ang luha kong kanina pa nagbabadyang bumuhos. Hindi ko namalayan nasa tabi ko na pala si Lawrence.
"Lawrence, please not now!"pagpigil ko sa kanya habang sya naman ay pilit hinihimas ang aking likuran.
"Darlene, I want to help!"
"Help? Lawrence ano ang maitutulong mo aber?Paano mo masasabi sa asawa ko ang mga kalokohang pinaggagagawa nating dalawa? Hindi ko alam kung papaano ko uumpisahang sabihin sa kanya. Papaano ko sasabihin sa kanya na lahat ng nasa paniginip nya ay totoo? Sige nga Lawrence paano?"
"Darlene, I don't want to loose you!"mangiyakngiyak nyang sinabi habang pilit nyang sinasakop ang buong katawan ko ng kanyang mga braso.
"Lawrence, alam mong hindi tayo pupwede. Meron kang Coleen at may asawa't anak na ako.Alam mo hindi dapat natin ito dito pinaguusapan eh. Baka may makahuli sa atin."pakiusap ko sa kanya.
"Wala na akong pakialam Darlene! Kung gusto mo ako pa mismo ang magsasabi kay Quen ng lahat...handa akong akuin lahat ng kasalanan, iwanan mo lang sya!Handa din akong iwanan si Coleen, kung yun ang gusto mo! Wag mo lang akong iwan!" pagmamakaawa nya sa akin.
Magsasalita pa sana ako ng biglang lumabas ang mga doktor at nurses magmula sa kwarto ni Quen, kaya naman agad kong pinunasan ang luha ko.
"Dok, how's my husband?" tanong ko sa doctor.
"He'll be fine misis! He just needs more rest." maikling sabi ng doktor.
Agad akong nagpasalamat sa doktor at pumasok na din ako sa loob. Pagkapasok ko ay nakita ko ang aking asawa na nakatanaw sa may bintana tila may malalim syang iniisip.Nilapitan ko sya ang ngumiti.
"How are you feeling honey?"tanong ko sa kanya.
"I'm ok! Ikaw how are you? How's Andrew?"
"We're ok! Worried lang sa'yo."maikling paliwanag ko.
Ok na sana ulit pero eto sya at nagtanong ulit.
"Honey, sigurado ka na hinding hindi mo ako iiwan ha? At hinding hindi mo din ako lolokohin? Sana hindi mo ako pinagpalit sa kahit na sino nung wala pa akong malay tao."
Chapter 18
Nung mga oras na yun, gustong gusto ko ng aminin ang lahat sa kanya pero naisip ko siguro hindi pa yun ang tamang oras at tamang lugar para sa ganung klase ng sitwasyon.Kaya wala akong ibang nagawa kundi ang magsinungaling muli sa kanya. Makalipas ang ilang araw at nakalabas na din si Quen, lalo syang naging excited sa paguwi dahil sa wakas ay makikita na din nya si Andrew. Lagi kasing nasa school ang anak namin kaya madalas hindi sya nakakadalaw.
Buhat ng makauwi si Quen mula sa ospital hindi ko alam pero parang nagiba sya. Parang pakiwari ko ay habang sa pagkakacomatose nya ay meron syang mga bagay bagay na nalaman. Pakiramdam ko tuloy alam na nya ang tungkol sa amin ni Lawrence. Lumipas ang mga araw at tuluyan ng nagiba si Quen, may mga oras na sobrang sweet nya sa akin meron din naman pagkakataon na biglaan na lang syang magagalit. Hindi ko alam pero hindi sya yung Quen na kilala ko.
Isang araw ay bumisita sila Lawrence at Coleen sa bahay namin, hindi ko alam pero pakiramdam ko ay may galit si Quen kay Lawrence.Walana naman akong natatandaan na pinagawayan nilang dalawa.Pero pagkakita nya kay Lawrence ay nagiba ang timpla ng mukha nya.
"What are you doing here Larry?"tanong nya kay Lawrence.
"Larry? Akala ko ba napagusapan na natin yan before pa ng first time namin na nagdinner dito? You'll stop calling me Larry and I won't call you Enrique! Remember?"
"Teka! Enrique? Who's Enrique? Lawrence, hindi Enrique ang pangalan ng asawa ko, Quen! Quen ang tunay nyang pangalan!" sabi ko kay Lawrence habang nakatuon ang pansin ko sa aking asawa.
Sa totoo lang nung mga oras na yun, hindi ko alam kung ano talaga ang ngyayari, tuliro ang utak ko dahil hindi ko alam kung bakit yun ang tawagan nila.
"What's wrong Enrique, haven't you told your wife about the truth yet?"
"Truth? Quen, Lawrence! Anong sinasabi ninyo? Anong truth? Please somebody!"mangiyakngiyak kong tanong sa kanilang dalawa.
"Larry, please would you just leave! Magmula sa araw na ito, ayaw ko ng makikita ang pagmumukha mo dito at lalong lalo na ayokong makikita na nakikipagkita ka sa asawa ko!"
Dyos ko! Tama ba ang narinig ko?

Chapter 19
Nabaling ang tingin ko kay Quen at tinignan ko din si Lawrence pero hindi ako makapagsalita ng mga sigundong yon.
"Ano? Akala ninyo hindi ko alam noh?I'm not that stupid!"
"P-p-papaano mo nalaman?" tanong ko sa kanya.
"Wag mong ibahin ang usapan Enrique, tungkol ito sa sekretong matagal mo ng tinago kay Darlene! Bakit kasi hindi mo pa sinabi ng totoo sa kanya?So that means, mahigit limang taon mo na palang niloloko itong Darlene?"
Tinitigan ko silang dalawa, at sa totoo lang nung mga oras na yon, masgugustuhin ko pang pinatay nalang nila akong dalawa. Hindi ko alam kung saan magsisimula, hindi ko alam kung papaano ko sisimulan. Matinding katahimikan ang namagitan sa aming tatlo at tanging masayang tinig lang ni Andrew ang bumasag sa katahimikan na 'yon.
"Daddy! I miss you so much." bungad ng anak ko sa kinilala nyang ama.
Ngumiti si Quen kay Andrew at niyakap ang anak ko. Agad ko namang pinunasan ang aking mga luha at hinawakan ko si Andrew at nagsimula akong magsalita.
"Kung ayaw ninyong magsalita pwes uumpisahan ko. Bahala na kung ano ang mangyayari pagkatapos nito pero para lang matapos na ang kaguluhan na ito ako na ang aayos." Huminga ako ng malalim at muli akong nagsimula.
"Quen, hindi ko alam kung ano talaga ang nakaraan mo at kung bakit Enrique ang tawag nya sa'yo pero gusto ko lang malaman mo na malaki ang pasasalamat ko at inako mo ang lahat ng responsibilidad sa aming mag-ina..." magsasalita pa sana ako pero biglang pinutol ni Quen ang sinasabi ko.
"What do you mean inako ko ang lahat? Natural aakuin ko ang responsibilidad anak ko sya diba?" tanong nya sa akin.
Sa totoo lang hindi ako makasagot nung mga oras na yon bagkus ay umiling lang ako sa kanya hudyat para sa pagamin ko na hindi nya anak si Andrew. Pero akala ko magagalit sya sa pagamin ko pero meron papala akong mga bagay na hindi nalalaman.
"Matagal ko ng alam yan Darlene! Inako ko lahat ng responsibilidad na dapat si Lawrence ang gumawa. Hindi ako pwedeng magka-anak Darlene, matagal ko ng alam na I will never be able to concieve a baby! Bata palang ako sinabi na ng espesyalista sa akin yon." paliwanag nya sa amin.
"Totoo ba yung sinabi nya Darlene? Anak ko si Andrew? Ako ba talaga ang tunay na ama nya?" sunod-sunod na tanong ni Lawrence sa akin.
"Oo Lawrence, ikaw ang tunay nyang ama! Nung gabing magkikita sana tayo, yun sana ang sasabihin ko sayo. Pero nagbago ang isip ko ng makita kita kasama yung babaeng sinasabi mong ex mo."
"My God! Umalis ka ng hindi mo man lang kinukuha yung panig ko eh! Alam mo ba na yung babeng yun ay step sister ko na ngayon? My mom and her dad got engaged the day you left!"
Chapter 20
"Teka-teka wait lang! Alam ninyo I don't think you people don't need me here! Lawrence, I love you and you know that, pero sa mga narinig ko ngayon, alam ko na kung sino ang masmatimbang sa amin. Kaya I'm letting you go!"at tumakbo papalabas ng bahay namin si Coleen.
Hindi naman nagawang habulin ni Lawrence si Coleen bagkus ay para bang naging mas magaang ang pakiramdam nya. Samantala ako? Ayun iyak ng iyak sa mga nalaman ko. Hindi sana magkakaganito ang lahat kundi dahil sa insecurities ko, kundi ko lang sana pinairal ang katangahan ko nung mga panahon na yon.
"Oh ano tapos na kayong dalawa? Pwede na akong magsalita?"pagbasag ni Quen sa paguusap namin ni Lawrence.
"Magkababata kami ni Lawrence, sabay lumaki sabay, din kaming umibig sa iisang babae. Yung ex na sinasabi mo Darlene, sya yung una kong naging girlfriend. Pero iniwan nya ako dahil dyan kay Lawrence.Kinompronta ko silang dalawa nun at sinabi ko kay Lawrence na kung hindi man sila magtagal na dalawa, ang susunod na magiging girlfriend ni Lawrence ay sisiguraduhin kong maagaw ko sa kanya. Kaya nung araw na nakita mo silang magkasama nandun din ako nun nakatanaw sa di kalayuan. At nung nakita kitang umalis na umiiyak naisip ko na pagkakataon ko na yun na maagaw ka sa kanya."pagkwento ni Quen sa mga ngyari.
"Bakit Enrique ang tawag nya sa akin? Dahil yun ang tunay kong pangalan! Nagpapalit ako ng pangalan ko nung matapos nating magkakilala, dahilan na din sa ayaw kong matuntun nya kung nasaan ako. Nabalitaan kasi nya na umalis ka ng may kasamang lalaki."muling pagpatuloy nya sa kwento.
"Nung una nawala ang hinala ko na sya ang napangasawa mo dahil sabi mo Quen ang pangalan ng asawa mo. Antagal kitang hinanap nun Darlene, tagal din kitang hinintay na muling magbalik. "
Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyson ko sa mga nalaman ko. Ang buong akala ko ako lang ang may nililihim sa kanilang dalawa. Awang awa ako sa anak ko nung mga oras na yon dahil bakit pa nya kailangang masaksihan ang mga nalaman ko.
"I'm so sorry Darlene for everything!Alam ko kasalan ko din kung bakit hindi kayo nagkaayos kaagad ni Lawrence. That's why nung naospital ako, I took that chance to fix everything and to think things thru. Everytime na pagaalis na kayo pauwi, I would always take that chance to talk to my family back home sa province. Naayos ko na ang lahat,that's why I'm letting you go Darlene! Sinubukan ko na ulit kayong paghiwalayin and I don't think kakayanin pang muli ng konsensya ko. Masakit man sa akin but I'd rather suffer than see you suffer. And besides, it's time for Andrew to meet his real biological father."
"Quen, I'm so sorry for everything too!Alam kong malaki din ang naging kasalanan ko sayo. But thank you! Thank you for being such a wonderful father to Andrew, I will forever treasure that. And thank you for letting me go.Pero aalis ka?"
"Yes, I have to! Masmakakabuti na din ito for all of us. I'm leaving in 2 days. Lawrence, please do take care of her.Wag na wag mo na syang papaiyakin ulit, masakit man para sa akin na ipaubaya sya sa'yo pero mas magiging masaya sya sa piling mo. And Andrew, anak always remember that daddy loves you very much. Kahit hindi ako ang tunay mong daddy, love pa din kita and don't forget to visit me ha?
Matapos ang eksesang iyon, dalawang araw makalipas ay umalis na din si Quen at tumungo pabalik sa aming probinsya. Samantala kami naman ni Lawrence ay unti unti naming inaayos ang lahat. At si Andrew naman, ayun masaya kahit papaano eh hindi naging mahirap ang adjustment ng mag-ama ko. Punong-puno man ng drama ang buhay ko pero kahit papaano ay may happy ending pa din.